Şehir ve sen

Akşam çıkıp şehrin kalabalığına karışırken günlerin bana yaşattığı hız şehrin hızına karışıyor. Ben de herkes gibi koşuşturuyorum. Hava soğuk, doğup büyüdüğüm şehirdeki kış günlerinde olduğu gibi ama ben bu akşam yakınmıyorum. Şık vitrinlerin önünden geçerken buranın aslında Amerika’nın diğer şehirlerine benzemediğini tekrar tekrar düşünmüş olmanın verdiği kafa karmaşasıyla Avrupa’da gezdiğim şehirleri hayal ediyorum. Geçmişte gidilen mekanların içinde dolanırken bütün zamanları ve mekanları karıştırıp kayboluyorum. Zamanın içinde yaşananlar güzel olunca zamanda kaybolmaktan korkmuyorum. Kısılan gözlerimin arasından giren ışık hangi şehrin ışığı? Ben küçükken annemin iş çıkışı elimden tutup alışverişe götürdüğü şehir mi? O zamanlar annemin elini tutmanın verdiği mutluluk ve güvenle geçerdim parlak vitrinlerin önünden ve gözlerimi kısarak bakardım ışıklarına şimdiki gibi. O günkü hissettiklerimi tüm canlılığıyla hissetmenin verdiği şaşkınlıkla şimdi elimden tutan kişinin kim olduğu karışıyor. Kaldırımında yürüdüğüm şehirlerde elimi tutanların ellerini bırakıp yürümeye devam ediyorum. Ben kaybolmayı seviyorum. Yaşamış olduğum her dakikanın mutluluğunu içime çekip kulaklarımdan şehrin sesini çıkartıp müzik sesi takıyorum. Yürümeye devam ediyorum…