Ben Türkiye’ye gidiyorum diye ayaklarım yere değmez bir şekilde dolaşırken sevgilim pasaportumun süresinin uzatılması gerektiğini farketti. Ben hemen telaşlanması gereken kişi görevimi yerine getirip telaşlanıyorum. O hemen duruma çözüm bulması gereken kişi görevini yerine getirip Şikagodaki Türk konsolosluğuna gitme çözümünü buluyor. Karar bir günde veriliyor izinler alınıyor cuma sabahı yola çıkıyoruz. Şehre girmeden otobanda öyle bir trafik oluyor ki anlıyoruz ne kadar büyük bir şehre girdiğimizi. Sadece bu trafikte beş saatin (yol beş saat sürüyor) birini harcıyoruz ama şehre girince hiç trafik olmadığını görüp şaşırıyoruz. Park yeri bulmakta problem yaşayacağımızı düşünüyoruz olmuyor (Caddenin altı otopark).Türk konsolosluğunun olduğu cadde şehrin en güzel yerlerinden biri, yürüyerek gidiyoruz. Hava biraz somurtmuş durumda ve bolca eserken ben içten içe şehirden çok hoşlandığımı hissediyorum. Konsoloslukta bize çok yardımcı oluyorlar işimiz çabuk bitince artık bize de gezmek kalıyor.

El ele tutuşup öpüşe koklaşa ve fotoğraf çekerekten arasıra bulutların içinde kaybolan gökdelenlerin arasında dolaşıyoruz. Bulunduğumuz cadde özellikle benim için çok kışkırtıcı bir yer. Bir büyük sanat müzesi, cadde boyunca heykeller ve çok katlı alışveriş merkezleri var. O dakika karar veriyoruz biz bu şehre tekrar gelmeliyiz diye çünkü bugün ancak bu caddeye yetecek. Michigan Avenue diğer ismiyle Magnificent Mile.

Millennium parkta yukarıda fotoğrafı olan heykele rastlıyoruz beni başından ayırmak kolay olmuyor. Ne tarafından baksam aklımdan değişik düşünceler geçmesine neden oluyor. Kendimden geçmiş bir şekilde fotograf çekerken objektifin kendi gözüm olduğunu düşünüyorum. Aynanın karşısında fotograf çekmek gibi bir şey ama heykelin yapısından sürekli görüntüm yamuluyor düşüncelerim karışıyor sonra aşağıdaki gibi şaşı ve deli fotoğraflar çekmiş buluyorum kendimi.

Tam altından bakınca da böyle görünüyor. Ben heykele aşık oluyorum.