Konferans Kaçamağı II
14 Temmuz 2006
İkinci Irak savaşının başladığı ilk günlerdi. Televizyon ve gazetede yayınlanan dehşete haber diyorlardı ve olanları ancak eli kolu bağlı bir seyirci olarak izliyordum. O zaman karar verdim; bireysel olarak tek yapabileceğim şey bu olanlara duyarsızlaşmamak olacaktı. Her gün Tv ve gazete çocuk ölümlerini haber verirlerken duyarsızlaşmamak mümkün değildir. Bu nedenle o zamandan beri haber okumam Tv seyretmem.
Ben haber almasam da insanlar ölüyorlar ama benim gündelik hayatımda sanki normal bir şey izliyormuşum gibi bir hakarete uğramıyor saygı duyduğum hayatları.
İnsan her gün gördüğü şeye şaşırmıyor.
Yukarıdaki ve aşağıdaki fotografta gördüğünüz insanlar Capitol önünde oturuyorlardı. Bu savaşın durması için seslerini duyurmaya çalışıyorlardı. Çevrede dolaşan yerli ve yabancı turistlerin ve hatta kimsenin ilgisini çekemediler. Onlarla biraz sohbet ettim. Bütün gün birşey yemeden sadece sıvı alarak orada oturuyorlar ve akşam saat dokuzda bir kase pilav yiyorlar. Zaten o güneşin altında sıvı almadan otursalar ilk gün hastaneye kaldırılırlardı herhalde. Bu eylemlerini dünya barış günü olan 21 Eylül’e kadar sürdürecekler. Verdikleri internet sitesinden anladığım kadarıyla yalnız değiller.
Bu düşüncelerimi daha önce kimseyle paylaşmamıştım. Çünkü bu konuda konuşmanın ya da yazmanın bir faydası yok gibi. Ama orada güneşin altında oturan ellisini geçmiş o teyzeler sağlıklarını hepimiz için tehlikeye atıyorlarsa benim de bu yazıyı yazmam gerekiyordu.
Meltemciğim, insanlık adına gösterdiğin bu davranış hepimiz için sosyal bir görevdir.
Savaşa karşı yapılan bu direnişe destek
verme olayına katılırım. Sevgiler
Sihirliboncuk
Duyarlılığını kaybetmemiş olman çok hoş sevgiler…