Ailecek Çekilen Acı

Cuma gününden beri hayat pek bir zorlaştı bizim evde.

Hatta imdat !!!

Bebeğimiz diş çıkarıyor.

Küçücük bebek bütün gün ve bütün gece mızıldanıyor. Ağlamıyor, mızıldanıyor. Ama bir dakika kucağımızdan bırakırsak ya da gece uyanınca beni yanında bulamazsa başlıyor ağlamaya.

İçi sıvı olan buzluk oyuncakları, desenli dokulu plastik oyuncaklar, gece ve gündüz için ayrı ayrı ağrı kesici damak jelleri, gazlı bez ve ıslak kumaşlarla sürekli olarak diş etlerini rahatlatma aktiviteleri içindeyiz. Hepsi işe yarıyor ama sadece bir kaç dakika kadar :(

Onu oyalamak için ne oyunlar uyduruyoruz. Zavallı ne kadar acı çekiyorsa, onu mutlu eden, her zaman güldüren şeylere bile güçlükle gülümsüyor. Alıyorum onu kucağıma, hoplatıyorum zıplatıyorum öpüyorum bir an göz göze geliyoruz gülümsüyor. Ama bir an. Sonra yine huysuz yine huysuz.

Neyse bu diş çıkarma olayını daha önce bilemediğimiz için cumartesi akşam yemeğine arkadaşlarımızı davet etmiştik. Cumartesi günü sevgilimle birlikte bütün evi toplayıp temizledik, alışveriş yaptık, ben yemek yaptım ve bu arada Arel bir onun kucağında bir benim kucağımda sürekli bakım halindeydi. Misafirlerimiz giderken sevgilim arkalarından “aa bunu saymayız toplanıp bebek bakmak gibi oldu yine bekleriz” dedi. Birlikte geçirdiğimiz saatler bundan iyi özetlenemezdi :)

Geceyi de bu şekilde sürekli sızlanarak geçirdi ki ben üzüntüden ne yapacağımı şaşırdım. Pazar sabahı erkenden uyanıp sızlanmaya kaldığı yerden devam etti. Ne zaman çıkacak bu dişler? Daha ne kadar çekilecek bu acı? Yoksa her diş için yaşayacakmıyız biz bunları?

Ben de sevgilim de bütün hafta sonu bir dakika çalışamadık. Ara sıra enerji toplamak için beşer onar dakikalık aralar veriyorduk işte o sırada zaman bulup ilgililenemediğimiz Facebook’u da keşfetmiş olduk. Hiç değilse Facebook sayesinde bu hafta sonu biraz rahatladık.

Kategoriler: Çizim, Bebeğimiz
Etiketler: aile