Arel Yedi Aylık
24 Aralık 2007
Ahh sevgili Crebro seni aldattım.
Önce gidip yazılabilir ve çizilebilir bir defter aldım. Sonra sevgilim ve bebeğimle Türkiye’ye gittim.
Evin küçüğüyle çıkılan bu yolculuk bize zor geldi. Saat farkları nedeniyle Arel’in bütün düzeni bozuldu. Uyku saatleri ve yeme düzeni bozulan bir bebek ne yaparsa bebeğimiz de bize onları yaptı.
Kimseyi kimseden ayırmayan ve bütün insanları eşit seven Arel, Türkiye’de kucaktan kucağa dolaşıp sevilmenin zevkine vardı. Biz özlediğimiz bütün yemekleri öğün sırasıyla yerken, O da zeytinyağlılardan kuzu şişlere kadar geniş yelpazeli bir yemek listesi tatmış oldu.
Türkiye’de günler inanılmaz bir hızla geçti. Bu arada aynı şehirde olmamıza rağmen bazı arkadaşlarımızı göremedik bile. Küçük bir bebekle zamanı kontrol etmek çok zor. Üç hafta boyunca bıraktım interneti bilgisayarın başına bile oturamadım.
İyi ki yazıp çizebileceğim bir defter almışım. Bir aydır yazamadıklarımı, susup kendime sakladıklarımı defterime yazdım ve çizdim. Biriktirdiklerim, rafa kaldırdıklarım dışarı çıktılar.
Dönüş yolculuğu daha da zordu. Arel hiç uyumadı ve çoook huysuzlandı. Amerika’ya dönünce tekrar bozulan uyku ve yeme düzenini toparlamak bir haftamızı aldı. Doğrusu ben bir daha böyle bir yolculuğu göze alamayacağıma karar vedim. İki küçük kızıyla yılda bir kaç defa Türkiye’ye giden arkadaşımdan cesaret alıp yaptığım bu yolculuğun sonrasında öğrendiğim en önemli şey her çocuğun farklı yapıda olduğuydu.
Belki de annelerin yapıları da bu durumu etkiliyor olabilir :) Hiç bir konuda çıt kırıldım olmayan ben bir daha böyle bir yolculuk yaptığımı düşünmeye bile cesaret edemiyorum.
Bu ay yine Arel’in hayatında sayamayacağım kadar çok şey değişti. Neşeli ve oyuncu kişiliği, bu ay ortaya çıkan en belirgin özeliği oldu. Kendi kendine ve insanlarla oyun oynamaktan çok hoşlanıyor. Ona öğrettiğimiz oyunları tek başına ya da başka insanlarla oynadığını görmek çok heyecan verici.
Bugün alışveriş yaparken arabasında oturmuş kendisi gibi küçük battaniyesiyle küçük yüzünü örtüyor sonra hızla açıp kıkırdıyordu. Karşısına geçip bir süre onunla peekaboo oynadım.
Sonra sıkı sıkı sarıldım öptüm onu. Hayat boyu onu öpebileceğim hiçbir fırsatı hiçbir aptal nedenle ertelememeyi ya da çöpe atmamayı diledim içimden.
Bazi aylarda seyahat daha zor. Bir kere, sanirim Anatol dokuz aylik filandi, ben tek basima Turkiye’ye goturmustum. Iki aktarma ile. Ve gece ucusu. Yani tum ucak uyuyor ve benim oglum yerde emeklemek istiyordu. Inan ki ucaktan atlayacak haldeydim. Bir keresinde uzerime kustu, tam uc saat kusmuk icinde oturdum. :oP
Ama her seferinde baska oluyor. Ve hatta unutuluyor. Ya da insan gucunu topluyor ve yeniden yapiyor. Bir daha Turkiye’ye gittiginizde alti aylik olmayacak ki! :o)
Anatol uc yasinda, bes kere Turkiye’ye gittik. Iki kere Avrupa seyahati yaptik. Bircok kereler Amerika icinde uctuk. Gecen gun ucakta hesap yaptim, tam otuz iki kere ucaga binmis. Iki seferdir koltuk kemerini kendisi bagliyor. Daha anons edilmeden, inmeye basladik annecim diyor. :o) Siz de gitmeye devam edeceksiniz. Ucaktan inince bu son diyeceksin, sonra yine bineceksiniz. Cunku gormek istediginiz, paylasmak istediginiz yerler, insanlar var.
Yeni yiliniz sindiden kutlu olsun!
http://www.elifsavas.com/blog
Meltemcim, ne kadar yorulmuş olabileceğini tahmin edebiliyorum. MK’nın çok huzursuzlandığı bir kaç saatlik araba yolculuğunda bile bitse de kendimizi eve atsak diyorum, saatlerce hem de atlantik uçmak kim bilir ne hale getirir anne babayı.
Deriiin bir nefes al. Arel uyuyor, ev sessiz, EV sessiz :)) Evindesin :) Hoşgeldin :) Özledik sizi.
son paragrafına bayıldım meltem.bende kızımı ne bol bol kucakladığıma nede bol bol öptüğüme pişman değilim hatta büyüdükçe yaptırmıyorlar bunları fırsat varken…
bu arada yolculuk konusuna üzüldüm,bizimde öyle problemlerimiz var hemde epey şiddetli ama insan çabucacık unutup yeni bir yolculuğa atıveriyor kendini,hatta çözümler üretip kendini geliştiriyor bile :))
görüşmek üzere.
Hosgeldiniz, zor olmuş yolculuğunuz ama denemeden olmazmış. Türkiye’dekilerin sevincini düşününce insanın kendi üzüntüsü hafifliyor mu acaba? Bizimkiler Dante’yi 15 aylıkken görecekler. Bakalım bizim yolculuk nasıl olacak…7. ayın(m)ız kutlu olsun. Bizimkinin son videolarını ve evde alınan önlemleri yazdım son yazımda.
Bu arada siz nasıl bırakıyorsunuz yalnız başına kendi odasında oynamaya yahu? Bir de kapıdan kafanızı uzatıyorsunuz hehehe. Bizim çokoprens benim mutfağa bile gitmeme mızıklıyor, arkamdan geliyor hemen. Bu son hafta oldu bu, bir seperation anxiety yaşıyoruz son haftadır. Geçici elbette…
Öptüm Arel’i ve seni.
Hoşgeldiniz sizi çok özledik :)))
Denemekten vazgeçmeyin lütfen. Çünkü alışmanın ve rahata ermenin başka bir yolu yok. Eminim bu günlerinizi gülümseyerek anacaksınız.
Yeni yılınızı şimdiden kutlarım. sağlık ve mutlulukla kalın :))))
Hoşgeldiniz,
zorlu bir seyahat olmuş,dediğiniz gibi her çocuk farklı şeyler istiyor,ve bazıları düzene karşı aşırı hassas oluyor. Kızkardeşimle çocuklarımız arasında 40 gün var ve bebeklikte tamamen farklılardı, uyumaları, sızlanmaları vs… biraz daha büyüyünce tekrar karar verirsiniz.
Arel düzenine döndüğüne göre yazılabilir defterde briktirdiklerinizi bekliyoruz.
Tekrar hoşgeldiniz :) Bende girip bakıyorum siteye Arel hala 6 aylık. Şaka bir yana ne kadar zor geçsede eminim Türkiye’de olmak sizin için müthiş bir değişim olmuştur. Arel’in değişiminden bahsetmek dahi istemiyorum 2 çocuk annesi olarak tahmin ediyorum :) Yazılarınıza başlamanıza sevindim.
Sevgiler…
Şirin Arel’e öpücükler.
ilginize çok teşekkür ederim. poyraz’dan ancak fırsat bulup bakabildim cevabınıza. hemen deneyeceğim. mutlu ve huzurlu yeni gezilere çıkmanızı dilerim. ne güzel dile getirmişsiniz;”Hayat boyu onu öpebileceğim hiçbir fırsatı hiçbir aptal nedenle ertelememeyi ya da çöpe atmamayı diledim içimden”. kesinlikle çok haklısınız. sizin gibi bir anneyi tanıdığım için çok mutluyum. sevgiyle kalın.
hoşgeldin Meltem…
Son cümlenle bittim ben…Ne kadar da haklısın….
Hosgeldin Meltem
Henuz anne degilim ,ama yasadiklarini o kadar iyi ifade ediyorsun ki inan insanin ici kipir kipir oluyor cocuk sahibi olmak icin…
sevgilerimle
Selene-Senem
Tekrar merhaba, hosgeldiniz.
Hemen gozunuz korkmasin, ucak yolculuklari kismen daha katlanilabilir hale geliyor zamanla. Ama zamanla…
En son yolculugumuzda Deniz tum yolculuk boyunca havaalanindan aldigimiz yaklasik 2 cm boyundaki 3 dolarlik arabasiyla oynadi, uyudu…
Ben de gitmek istiyorum! Annemi cok ozledim! Annemi opmek istiyorum senin yavrunu, benim minik oglumu optugum gibi… Op, kokla, doya doya saril, ben hicbir firsati kacirmiyorum, karsiliginda oglum da!
Evinize hoşgeldiniz:)) Seyahat bebekle ne kadar zordur bilirim. Sizinkinde bir de saat farkı var. Büyük insanlar bile etkileniyorken, bebeklerin daha çok etkilenmesi doğal. Ama Türkiye’de geçirilen güzel zaman huysuzluklarını ve zorlukları unutturmuştur. Öpüyorum ikinizi de:)
Sevgilerimle…
Elif, Ben de uçaktan atlamak istedim :) Sanırım biz de yine uçmaya devam edeceğiz. Hamile kaldığımdan bugüne kadar öğrendiğim en önemli şey insanın acıya çok dayanıklı bir yaratık olması oldu :)
annevebebisi , biliyormusun bazı çocuklar çok seviyorlar bu yolculukları belki bizim bebeklerimiz de bir gün çok severler.
imo, haklısın insan herşeye alışıyor ve istediklerini yapabilmek için üretmeyeceği çözüm yok :)
Açalya, evet yedinci ayımız kutlu olsun. Videoları seyrettim canım Dante yine çok tatlı. Yok çizimde peekaboo oynuyoruz :) Arel doğduğundan beri bir dakika yanlız bırakmadık ya babası ya da ben mutlaka yanındayız.
Ayrıca bir önce ki yazıma yorumunda ‘Rocket Scientist’imize iyi bakın yazmışsın. İçime dert oldu yazmadan geçemeyeceğim. Arel’e o body’i babası ‘Rocket Scientist’ olduğu için babasına süpriz olsun diye aldım. Ben asla hangi mesleği seçeceğine karışmam.
elif, teşekkürler. Keşke ben de emin olabilsem :) İyi seneler …
cocuklacocuk, ne güzel kızkardeşinizle aynı dönemde annne olmanız ve bebeklerinizi birlikte büyütmüş olmanız. Eminim çok güzel paylaşımlarınız olmuştur.
calisananneolmak ,Türkiye Arel için çok farklı bir deneyim oldu. Teşekkürler…
fati, merhaba ve teşekkürler. Benimle farklı bir isimde yazıştınız sanırım ?
asya, annelerin ortak dilini konuşuyoruz sanırım. Sev, öp sev, öp…
Selene-senem, anne olmak için en iyi zaman kendini hazır hissettiğin zamandır :)
Nese, alışmaktan başka çağre yok gibi.
elvan, Evet seyahatin zorluğu konusunu bizzat ben de yaşamış oldum :)
Güzel bir yıl diliyor ve sizleri öpüyorum
:) Meltem, bence tshirt cok tatli, bizimki de bilim adami oldugu icin ben de adamcagiz sevinsin diye aldim. Sevindi de…icine dert olmasin yahu, bence cok sevimli birsey boyle sevindirmek, ayrica cocuklarimiz soyle olsun boyle olsun diye hayal kurmanin nesi yanlis? Yanlis anlama, cocuklarimizi bir meslek icin durtmek, itmek, zorlamak degil, elbette neyi sececeklerse onlara sonuna kadar destek olmaliyiz. Seninle bu konuda her akli selim anne gibi ayni seyi dusunuyoruz. Ancak cocuklarimizin gelecegi icin hayal kurmak sanirim bir annelik icgudusu olmali. Her anne bir kere mutlaka dusunmustur…belki 7 aylikken degil ama 5 yasindayken ne bileyim…
Kucuk bir not: ben ‘rocket scientist’imize iyi bakin’ derken kucucuk bir yerinden yazisi gorunen ayni tshirtten bizde de var demenin baska bir yolunu secmistim…hic aklimdan oyle ‘bak bak bebekleri uzerine planlar yapmislar’ gibi birsey gecmedi :) ben de uzuldum simdi icine dert oldugu icin :( ben senin ne kadar akli selim bir anne oldugunu biliyorum zaten.
Sizin ve Ailenizin
Saglikli ve Huzurlu bir yil gecirmesi dilegi ile
Simdiden,
Mutlu Yillar…
TOA
sayfanizi bir arkadas taviyesiyle buldum cok basarili cizimleriniz oldugunu söyledi. Gercekten hak vermeligim arkadasima. Cizimleriniz mükemmel ve yazilarinizla bütünlesiyor. Tebrik ederim sizi. Bazi yazilarinizda kendimi de görür gibi oldum dis cikarmalar insanlar gelip cocuk hakinda nasiyat vermeleri hos ve güzel seyler bunlar annelige gereken birikimler diyorum ben bunlara. Size basarilar dilerim masal gibi bir yil gecirmenizi dilerim
Dilek
güzel bir dilek:) dilerim hayatınızın her evresi bu dileğin farkında olarak geçer;)