Sabah Sosyali
Geçen hafta Arel’le geçirmediğim zamanın neredeyse tümünü çizim yapmaya harcadım. İki iş aldım onları bitirdim. Portfoliom için yukarıdaki çizimi yaptım.
Pazar öğleden sonra sevgilim beni zorla dışarı çıkarıp kitapçının önünde arabadan indirdi ve hızla uzaklaştı. O zaman farkettim ki tek başıma dışarıda zaman geçirmeyeli bir hafta olmuş!
Arel’le birlikte olduğum zamanlar da artık evlere şenlik bir havada geçiyor. Sabah dokuzda kapının çalmasıyla başlıyor gün. Arkadaşlar, komşular, beni ısrarla hırıstiyan yapmaya çalışan misyoner teyzelere kapı açmakla geçiyor sabah.
Oğlumuz halinden pek memnun tabi. Hayatımda tanıdığım en sosyal insanın annesiyim ben. Kapı çaldımı bizimkinin keyfi yerine geliyor. Neşeyle kapıya koşup Hello diye bağırmaya başlıyor :)
Ben okula gittiğim zaman böyle değildi. O zaman, aman sosyal ortamlar bulalım oyun gruplarına katılalım diye çabalıyordum. Şimdi çok farklı sadece günün yarısında en az beş on kişi görüyorum.
Arkadaşlarım günün Arel’e benim baktığım kısmında (yani sabahları) beni yanlız bırakmıyorlar, hem çocukar bir arada oynamış oluyor hem de biz biraz konuşacak zaman buluyoruz.
Burada geçici oturuyoruz diye salonu tamamen çocukların oynayabileceği bir alana dönüştürmek çok iyi oldu. Oyuncakların düzenli durması için dolaplar aldık. Dolapların içine oyuncakları organize etmek için kutular aldık. Çok parçalı oyuncakları da ziploclara koyup öyle kutuladık. Böylece oyuncaklar fazla dağılmıyorlar ve her şey yerli yerinde.
Yerler parke olduğu için de ortaya sadece bir tane küçük halı aldık. o halıyı haftada bir defa süpürüyorum. Bir tane uzun saplı süpürgem var her sabah kalkınca hemen parkeyi şöyle bir süpürüyorum tam iki dakika sürüyor. Sonra bir daha uğraşmam gerekmiyor.
Bir de arkadaşlarım gelince yiyecek birşey hazırlamıyorum. Çünkü zaten hiç birimiz yemiyoruz :) Gün içinde meyve çıkattığımda bile yenmiyor bazen. Yemek yemek için özel buluşuyoruz :)
Fazla hazırlık yapmayınca sosyal olmak kolay oluyor.
Kategoriler: Çizim, Bebeğimiz
Etiketler: dijital çizim
