Arel’in onbeş günlük yıl sonu tatilinde artık onun biraz daha büyümüş olduğuyla yüzleştik.

Ben onu oyalamak için birçok aktivite hazırlamıştım ama  birlikte pizza pişirip yemek, resim yapmak, oynamak, bisiklete binmek, resim yapıp gezmek gibi şeylerle her hafta sonu yaptıklarımızı tekrarladık.

Hatta çoğunlukla o kendi kendini oyaladı, arkadaşlarıyla oynadı babasıyla zaman geçirdi derken, ben bol bol kitap okuyacak, dikiş dikecek zaman buldum.

Günün evde geçirdiğimiz kısmında bilgisayarda benim müzik listemi açıp dans etmek en çok yaptığımız şey oldu.

Sonra kendi ipod’undaki çocuk müziklerine, benim dinlediğim müzikleri de eklememi istedi, ekledim.

Havalarında sıcak olması sayesinde uzun süre dışarıda zaman geçirdik. Bu tatil daha önceki paylaşımlarımıza yenilerini ekleme fırsatı sağladı. Çarşamba günü onu okula yolladığımda çok özleyeceğimi biliyorum.

Onunla zaman geçirmek bana ne kadar şanslı olduğumu hissettiriyor.

Yine de çalışmayı da çok özledim, şöyle bilgisayarın başına oturup en az sekiz saat hiç kıpırdamadan çalışmak istiyorum.

Benzer yazılar:

1. Bu Sabah
2. Dört Yaş
3. Hafta Sonu

Dün Xmas tatilinin başlamasıyla, oğluşumla birlikte çok güzel zaman geçirdik.

Eskiden ne yapsam da bu çocuğu oyalasam diye düşünürdüm. Dün farkettim ki, onu onu oyalamak için çaba göstermem gerekmiyor.

Biz birbirimizin zevklerine ve alışkanlıklarına uyum sağlamış iki arkadaş gibi bütün bir gün gezdik eğlendik.

Genelde kız çocuklar anneye arkadaş olur diye bilirnir ama erkek çocuktan da iyi arkadaş oluyormuş.

Fotoğrafı telefonumla kütüphanenin önünde çektim.

Benzer yazılar:

1. Benim Niye Fotoğrafım Yok!!!!
2. Bu Sabah
3. Arel Yirmi Altı Aylık

Geçen ay Arel’i yıllık doktor kontrolüne götürdük. Doktoru Arel’in sağlığını boy ve kilosunu çok iyi buldu ve “ne yapıyorsanız iyi yapıyorsunuz böyle devam edin”dedi.

Biz içimiz rahat bir şekilde gitmek üzere toparlanırken bir konuşmaya başladı yarım saatten fazla çocukluk obezitesiyle ilgili bilgi verdi.

Çocuklar dört yaşından sonra daha çok  yemek seçmeye başlarlarmış.

En başta şunu yazmak istiyorum; şu anda Amerika’da çocuk hastalıklarının başında obezite ve ona bağlı hastalıklar ilk sırada yer alıyor. Çocuklar için en büyük sıkıntı kilo problemi! Tuhaf değil mi?

Biz Türk anneleri olarak birer beslenme uzmanı kesilmiş çocuklarımızı yeterli ve dengeli besleyeceğiz diye uğraşıyoruz.

Bu insanlar hiç mi beslenme konusunda bilgi sahibi değiller ? diye düşünebilirsiniz.

Eskiden Amerika’da obezite fakir insanların arasında yaygındı, taze sebze meyve pahalı olduğu için kilo yapan kırmızı et ve karbonhidrat ağırlıklı besleniyorlardı.

Beslenme konusunda pek bir bilgileri olmadığı için de fast- food ilk tercihleri oldu.

Şimdilerde beslenme konusunda yetersiz bilgi, parasızlık gibi durumlara bir de disiplinsizlik eklendi.

Anne babalar çocuklarının ne yediği üzerinde kontrollerini kaybettiler. Kendileri bile akşam sofrada çocuklarının aşırı kalorili yiyecekler istemesine ses çıkarmaz hale geldiler.

Çocuk obezitesi de en tehlikeli hastalık oluverdi birden.

Ben kendi çocuğum için kaygılıyım açıkçası. Doğum günü partileriyle hayatına giren pastaları, kap kekleri, şekerleri, cipsleri soframıza taşımaya çalışıyor.

Ben bu konularda ödün vermeyen bir anneyim, yemesi gerekenleri yedirip ısrarla istediklerini doğum günlerinde yiyebileceğini söylüyorum.

Az kalorili kekleri onunla birlikte pişiriyorum.

Ona sağlıklı yiyecekleri tanıtabilmek için babasıyla alış verişe çıktığında çocuklar için olan arabalardan kullanıyor.

Sadece sağlıklı yiyecek alırsa arabasını doldurmasına izin veriliyor. O da zamanla sağlıklı yiyecek ne onu öğreniyor.

Benden de yemek yapmayı :)

Buraya kadar herşey iyi ama sağlıklı beslenme bizi kilodan ve hastalıklardan korumaya yeter mi?

Sanmıyorum.

Ben çocukken bütün gün bisiklete binerdim. Yaz günlerini havuzda kış günlerini sokakta geçirirdim. Her zaman hareket halindeydim.

Bizim çocuklarımız biraz daha yavaş hayata zorlanıyor. Arel gibi hareketli bir çocuğu ister istemez parka, bisiklet süreceği yerlere, hafta sonu yüzme kursuna götürüyoruz.

O zaten çok enerjili bir çocuk olduğu için yüzmeyi de sevdiği için bu spora devam edecek.

Sporun ya da hareketli hayatın çocuklar için beslenme kadar önemli olduğuna inanıyorum. Sadece kilo problemleri nedeniyle değil birikmiş enerjilerini harcayacak düzgün bir aktivite yapabilmeleri için de bu gerekli.

Yaşları ilerledikçe ve onların üzerindeki kontrolümüz azaldıkça beslenme bozuluklarının madde bağımlılığının önüne geçmenin en iyi yolu harekeli bir hayata sahip olmaları.

Spor yapan genç kızların (bulimia vb..) hastalıklara yakalanma riskleri azalıyor. Madde bağımlılığı sigara dahil olmak üzere spor yapan gençlerde performans düşürdüğü için hemen farkediliyor.

Yetişkinlikte hareketli hayat diyabet, kolestrol vb… baş belası bir çok hastalığı engelleyebiliyor.

Dengeli beslenmek çok önemli ama hareketli bir hayat yaşamak da hepimiz için gerekli.

Benzer yazılar:

1. Sağlıklı Beslenme
2. Röportaj
3. Sıra Onda

Dört günlük hindi tatilimiz sırasında hava 20 derece civarındaydı ve dışarıda olmak güzeldi.

Güzel havalarda Arel’i oyalamak zor olmuyor zaten. Aynı gün içindeki kamera çekimlerimi izlerken, bisikletin oğlum için artık ne kadar küçük olduğunu farketmek içimi burktu.

Bizim neşeli sevimli oyuncu oğlumuz büyüyor, o hayatımızda olduğu için kendimizi çok şanslı hissediyoruz.

Arel’in bisiklete bindiği yer beş dakika uzağımızdaki marina. Her tarafı apartman olduğu için ben orayı pek beğenmiyorum.

Çekimlerden birinde yaşadığımız marina da var. Ellerim kollarım dolu yürürken çekmiştim o nedenle biraz tuhaf olmuş.

Genelde merak edenler bize tekne sürekli sallnıyor mu diye soruyorlar.

Güçlü gel-gitler ve teknenin arkasından geçerken suyu hareketlendirip dalga yapan motorlar dışınında hiç sallanmıyoruz.

Ben çekim yaparken bir  motorun geçmesi büyük şans günde bir ya da iki defa belki geçiyorlar.

Son çekim de tatlı Arel’in komik dünyasını çok güzel yansıtıyor, yüzme kursuna gitmek için hazırlanıyorduk :))

Benzer yazılar:

1. Alternatif Bir Hayat Olmalı
2. Baba Oğul
3. Dalgalarla Dans

Son günlerde  yine sağlıklı beslenme üzerine çok okumak, diyet yapmak ve daha uzun koşmak adına gösterdiğim çabalarım işe yaramaya başladı.

Bu nedenle zararlı yiyeceklerden mümkün olduğunca uzak durmaya çalışıyorum, yukarıdaki gibi yeşil mercimekli pazı dolması türünde yeni lezzetler deniyorum. Fazla et yememek için :))

Geçen alışveriş yaparken Arel’in dikkatini hazır satılan ginger bread house çekince, birlikte yapacak bir şeyler olsun diye aldım.  O parçaları birleştirip süsledi ben de yardım ettim.

Bana kalsa daha süsleyecektim ama oğlum aşağıdaki fotoğraftaki gibi eve saldırıp yedi :) öyle güzel tarçın kokuyordu ki zor tuttum kendimi. Hala satılıyorsa belki bir daha alıp daha güzel süsleriz.

Bir de geçen hafta Arel’in yaşadığı en büyük heyecan okuldan gönderilen kutuydu.

Kutunun ismi share box amacı çocuğun kendini okul arkadaşlarına tanıtıp hayatındakileri onlarla paylaşması.

Kutunun içine en sevdiği oyuncağı, ailesiyle fotoğrafı, duvara asılı çizimlerinden biri ve en sevdiği kitabı konuyor. Bir de büyük bir poster vardı içinde çerçeveler olan, onların içine de adını ve kaç yaşında olduğunu yazıp büyüyünce ne olmak istediğini, hangi hayvanı sevdiğini … bunun gibi bir çok konuda çizim yaptı.

Kutu okula gidince paylaşımı yapacak çocuk ortaya çıkıp kendini, ailesini, sevdiği şeyleri arkadaşlarına anlatıyor. Getirdiği kitap okunuyor, hazırladığı poster de  bir hafta boyunca herkesin görebileceği bir yerde asılı kalıyor.

Bu büyükçe  kutu Arel’i nasıl mutlu etti anlatamam.

Benzer yazılar:

1. Dalgınlık İşte
2. İstanbul
3. Yeni Melodiler

Oğlumun isteği üzerine akşam yemeğinde kıymalı gözleme ve salata olacak. İki gündür evden çıkarken akşama köfleme istediğini söylüyor. Köfleme, kıymalı gözlemeye onun vediği isim :)

Dün onun okulunda Thanksgiving kutladık arkadaşlarıyla yaşadığı paylaşımdan hoşnut kaldığı için herhalde, benim de Thanksgiving yemeği hazırlamamı istiyor :)

Ben bu ara fazla yoğunum hem kitabın sonlarına yaklaşmış olma kaynaklı daha çok çalışıp bitirme isteği, hem de çok çizim işi aldığım için.

Bazen öğleden sonra ara verip sade bir kahve ya da kokpitte fotoğraftaki gibi  çay gözleme arası veriyorum. Bir de yazın sonundan itibaren birkaç kilo almıştım onu vermenin telaşına düştüm. Nisan ayına kadar sakatlanmazsam San Francisco  half marathon’una katılmak istiyorum. Üzerimde fazladan bir gram bile olmasa çok iyi olacak bu nedenle kalori saymaya başladım, kalorilerimi twittliyorum.

Bunun dışında gazete okumayı bıraktığım için eski sessiz ve sakin günlerime döndüm. Karışan yok, rahatsız eden yok hava mütemadiyen güneşli ve ben sevdiğim işleri yapıyorum. Çocuğumla zaman geçiriyorum, akşamları birlikte resim yapıyoruz, ona kitap okuyoruz. Hafta sonları geziyoruz Arel’le pizza, börek, çörek pişiriyoruz. Hayatımızda T.V sesi bile yok bir sakinlik bir dinginlik değme gitsin :)

Benzer yazılar:

1. Dalga Geliyor Kaç
2. Kabak Bahçesi
3. Arel Dört Yaşında

Sonbaharla birlikte tatil dönemine girdik ama hava hala hiç soğumadı. Bulutsuz mavi gökyüzü ortalama 25 derece sıcaklıkla tatlı bir yaz yaşamaya devam ediyoruz.

Halloween hazırlıkları nedeniyle geçen hafta Arel’in okuluyla pumpkin patch’e gittik. Çocuklar orada oynadı, çiftlik hayvanlarını sevdiler, korku tünellerinden geçtiler.

Biz de süsleyeceğimiz kabağı alıp teknemize döndük. Hafta sonu Arel ve babası kabağı süsleyip törenle teknenin önüne koydular.

Halloween kutlatlaması bir sabah Arel’in okulunda bir de akşam yapıldı. Akşam yapılana oğlumu okulundan bir arkadaşı  kendi mahallesinde birlikte şeker toplamak için çağırdı. Çok tatlıydılar.

Arel öyle heyeycanlandı öyle sevindi ki bizi de mutlu etti.

Bu aralar yine  çok tatlı. Sabah altı gibi yanıma gelip sarılıyor öpüyor. Babasını uyandıramayacağını bildiği için saat yediye kadar birlikte oynuyor ve konuşuyoruz. Özellikle hayvanlara ve onların hayatlarına çok meraklı bana sürekli bu konularda soru soruyor. Gece avlanan kuşlar hakkında da konuşmayı çok seviyor. Geçen gün bana baykuşların gece uyandığını söyledi, uyanınca ne yapıyorlar diye sordum cevap olarak avlanırlar diyeceğini sonra da hangi hayvanları avladıklarını anlatmasını bekliyordum. Cevap olarak “uyanınca annelerini öperler” dedi. Bütün gün aklıma geldikçe güldüm.

Çok tatlı dilli oldu. Birinin üzerinde güzel bir elbise görürse hemen iltifat ediyor. Bana sık sık “Anne you are the prettiest girl in the world” diyor. Bunun gibi günlerce gülümseten sözleri var.

Ona önümüzdeki yaz belki Türkiye’ye gideceğimizi söylediğimden beri daha çok Türkçe konuşmaya gayret etmeye başladı. Aslında çok güzel bir sonbahar geçiriyoruz adı sonbahar kendisi yaz.

Benzer yazılar:

1. Cadılar Bayramı
2. Zararlılar
3. İstanbul

Blog yazmaya başladığımda Amerika’ya taşınalı bir yıl olmuştu.

Değişen hayatımla birlikte yazma isteğim arttı.

Kolayca yazı ve fotoğraf eklediğim bloğumu, çocukluğumdan beri tuttuğum günlüklerden daha kolay ve keyifli buldum.

Çizimlerimi, hobilerimi düşüncelerimi ve yaşadıklarımı yazdım.

Derken yaklaşık bir yıl sonra hamile olduğumu öğrenmemle çok büyük bir heyecan girdi hayatıma.

Ailelerimiz Türkiye’de olduğu için  o günlerde yaşadığım deneyimleri değişiklileri konuşacak pek kimsem yoktu. O sırada bu deneyimleri yaşamış bir arkadaşımda yoktu, hatta hepsi daha bekardı. Yaşadıklarımı annemle paylaşamamak da beni çok üzüyordu.

Ben de hamileliğimi bloğumda yazarak o günleri paylaşmanın yolunu bulmuş oldum. Hamileliğimden itibaren sedece ailelerimize arkadaşlarımıza değil, başka hamilelerle annelerle de bağlantı kurmayı başardım. Aynı zamanda aynı deneyimleri yaşadığım dünyanın çeşitli yerlerinde yaşayan blog arkadaşlıklarım beni ayrıca mutlu etti. Hayatımdaki asıl değişiklik bebeğimiz doğduktan sonra başladı. Yaşadıklarım hiçbir deneyime benzemiyordu, bloğum bana bebeğimin hayatıma kattığı coşkuyu da paylaşma şansı verdi.

Tamamen değişen hayatım hakkında yazarken geleceğe okumak için birkaç satır bırakmak ve bu deneyimin ne kadar heyecan verici olduğunu anlatmak beni çocuğumu yalnız büyütüyormuşum hissinden kurtardı.

Bebeğimiz hayatımıza yeni  insanları, olayları, deneyimleri katarken, bunları bloğuma yazarak o günlerin hislerini bu günlere taşıdım.

Ben hayatta en çok anne olmayı sevdim ve oğlumun benim hayatıma kattıklarını bloğuma yazmayı büyük bir şans olarak kabul ediyorum. Ona hissettiklerimi ve yaşadıklarımızı yazmasaydım geçen günlerin ne kadar güzel olduğunu unutmazdım ama yeterince ifade edemediğim için hep bir burukluk taşırdım.

Başka bir ülkede ailelerimizden arkadaşlarımızdan uzak yaşasak da bloğum sayesinde oğlumuzun gelişimini onlarla paylaşabilmenin mutluluğunu yaşıyorum.

Bloğum her ne kadar hayatımızın küçük bir bölümünü yansıtıyorsa da, bu yazılar bizim çocuğumuzu büyüttüğümüz yılların hatırası olacak ve benim yazmak istediklerimin.

Hayat hızla değişirken yazdıklarım  yaşananların açıklaması olarak kalacak. Yaşanaları bulunduğu zaman ve kültür içinde anlayabilmenin en iyi yolunun günlük tutmak olduğunu düşünüyorum.

Bu yazıyı Yiyorum Büyüyorum için yazdım.

Benzer yazılar:

1. Blog Sevgisi ve Sobe
2. Crebro Beş Yaşında!
3. Çocuklar ve Değişim

Arel Zoren ikilisi

Zoren de Arel gibi teknede yaşıyor, onların yaşadığı marina bize beş dakika uzaklıkta. Hafta sonları sabahtan akşama kadar birlikte oynuyorlar birlikte yüzüp birlikte yemek yiyorlar.

Karakterleri birbirine çok benziyor ikisi de çok hareketli. Arel Zoren’le birlikteyken anne olmak kolay :)) birbirlerini çok güzel oyalıyorlar. Bugün de son birkaç hafta sonu olduğu gibi bütün günü birlikte geçirdikten sonra birlikte akşam yemeklerini yediler Zoren bu gece yatıya kaldı. Arel mutluluktan uçuyordu.

Benzer yazılar:

1. Arel Otuz İki Aylık
2. Fotoğraf Makinası Şarj Olurken
3. Tilly Ziyarete Geldi

Arel’in bebekliği

Çocuklar doğar farklı şartlarda büyürler. Yaşanan hayatlar ne kadar farklı olursa olsun sevgi ve ilgi bizim onlara  sunabileceğimiz en önemli değerlerdir.

Çocuklarımızla yaşadıklarımız birbirine çok benzemekle birlikte aslında tamamen farklı deneyimlerden geçiyoruz. Biz eşimle hiç destek almadan çocuk büyüttüğümüz için oğlumuzun her dakikasının sorumluluğunu üstlendik. Bunun anne baba için zor bir deneyim olduğunu söylemeliyim. Özellikle oğlumuzun ilk yıllarında hasta bile olmadık çünkü o sırada okul ve para kazanma sorumlulukları da vardı. İlk üç yıl bir hafta sonu bile ayaklarımızı uzatıp dinlenmedik ama bizim hayatımızın da kendine göre kolaylıkları vardı. Üniversitenin içinde müstakil bir evde oturuyorduk, komşularımızın hepsinin bizim çocuğumuz yaşlarında çocukaları vardı. Onlarda bizim yaşımızdaydı oturduğumuz yer güvenli çevremiz çocuk parklarıyla çevriliydi. Aileler hafta içi hafta sonu aktiviteleri düzenler birlikte organizasyonlar yapardı. Hepbirlikte müzelere, çocuk müzelerine, meyve toplamaya pikniğe giderdik.  Hem çocuklar birlikte vakit geçirirdi hem de kendi yaşlarımızda benzer deneyimleri yaşadığımız insanlarla sosyalleşmek bize iyi gelirdi.

Suşi seven bebek :)

Çocuğumuza kendimiz bakıyor olmamızın en önemli getirisi hayatı ertelemek ya da o yanımızda olmadan bir hayat yaşamaya çalışmak  yerine üç kişilik bir dünya yaratmak oldu. Üniversite partilerine, arkadaş toplantılarına, gece gezmelerine, akşam yemeklerine onusuz gitmedik. O her yere bizimle birlikte geldi. Bizim sosyal hayata onunla birlikte bu kadar kolay adapte olabilmemiz de Amerika’da yaşadığımız için daha kolay oldu.

Oğlumuzla restorana gittiğimizde onun ağlayacağı tutarsa hiç kimse dönüp bakmazdı, bu güne kadar kimseden “niye restorana çocuk getiriyorsun” ya da “sustur şu çocuğu” bakışı görmedim. İki yaş civarlarında sinirlenirlenince her ondakika da bir kendini here atıp tepinmeye başlardı. O böyle davranırken kimsenin ayıplayan bakışlarıyla karşılaşmadım. Müzeye götürdüğümüzde sesi eko yapıyor diye içeride çığlıklar atıp gülerken ve ben onu susuturmak için herşeyi denerken müze görevlileri “çocuklar hep böyle şeyler yapıyor önemli değil bağırsın” diye beni teselli ediyorlardı. Amerika’da çocuklar mum gibi oturmak ve ailelerini utandırmamak için sürekli sakin davranmak zorunda kalmıyorlar. İnsanlar çok anlayışlı çocuğunuzla sosyal hayata katılmanız kimseyi rahatsız etmiyor. Çocuk nüfusu çok yüksek olduğu için ailelere her konuda kolaylılar sağlanıyor. Hatta çocuksuz insanların bile bana oğlumla birlikte olduğum ortamlarda çok yardımcı olduklarını yazmak isterim. Ayrıca sosyal hayata alışan çocuk da daha çabuk adapte oluyor, nerede nasıl davranacağını daha hızlı öğreniyor. Küçük yaşta sosyal zekası gelişmiş, kolay iletişim kurabilen bir insan haline geliyor. Evet yalnız anne baba olmak zor olsa da karşılığında güzel anılar birikiyor.

Bu yazıyı Yiyorum Büyüyorum için yazdım.

Geçen hafta kahvaltıda.

Benzer yazılar:

1. Baba Oğul
2. Bir Anne Hikayesi
3. Bir Bebek Bir Kadını Anne Yapar