İlk görüşte aşk çizmem gerekiyordu.

İstanbul’da bahar çizdim.

—–

Günler nasıl güzel geçiyor. Yeni hayata alışma dönemini geride bırakmış gibiyiz.

Babası çalıştığı için Arel’le eskisinden fazla zaman geçiriyoruz. Bugün özellikle ondan gözlerimi ayırmakta güçlük çektim. Kahvaltı yaparken onunla masaya oturmamı istiyor. Oturuyoruz karşılıklı, ben çayımı içiyorum o kahvaltısını yapıyor. Her zamanki gibi neşeli ve heyecanlı. Kendi gülüyor, beni güldürüyor.

İlle bizim gibi oturuyor koca sandalyeye. Çenesinin hizasında yüksek masa, sanki tabağına uzanmakta zorlanmıyormuş gibi rahat davranıyor. Sandalyeden aşağıya küçük ayakları sarkıyor. Ağlayacak gibi oluyorum zor tutuyorum kendimi.

—–

Sonunda istediğimiz gibi bir kreş bulduk. İstediğimiz gibi bir kreş bulmanın bu kadar zor olacağını hiç tahmin etmemiştim. Yeni yılda başlayacak oğlumuz. İlk üç gün birer saat götürüp alışmasına yardımcı olacağız. Sonra dokuz-üç arası göndereceğiz. Bakalım nasıl gidecek. Onu ilk götürdğümüzde çok sevdi dışarı çıkarmak için ikna etmek zorunda kaldık. Umarım hep böyle sever.

—–

Hava güneşli ve sıcak hergün dışarı çıkıyoruz. Yeni şeyler denemeye çalışıyoruz. Her gün yeni insanlarla tanışıyoruz.

Ben arkadaşlarımı özlüyorum. Birkaç ay arayla doğan bebeklerimizi birlikte büyütüp gidiyorduk . Hem onları göremediğim için üzülüyorum hem de doğdukları günden beri tanıdığım bebeklerini özlüyorum.

Bloger anneler de olmasa kendimi çok yalnız hissederdim. Daha hamilelikte tanıştığım bir çok bloger anne var ve iyi ki var.