Dün gece saat onbirde mutfakta yemek yaparken birden gecenin cumartesi gecesi olduğu ayırımına vardım. Ama ama ben bu kadar değiştim mi gerçekten? olabilir mi!? olmuş! geçmiş olsun. Şöyle bir gün analizi yaptım hemen. Sabah kalktık, sonra harika bir hafta sonu kahvaltısı yaptık . Başladık evi temizlemeye (ev üç katlı), toplamaya, çamaşır, bulaşık şu bu… Ben bir ara mutfağa girmiştim onu hatırlıyorum ama günlerden cumartesi, ne ara akşam saat onbir olmuş işte orada kafam karıştırıyor. Yani hafta içi işten dönünce kolay yemek yapabileyim diye insan cumartesi gecesini mutfakta harcar mı? harcarmış!
Amerika’da yaşıyor olamak mı hayatımı değiştiren yoksa sevgilim mi? İkiside herhalde. Yani şimdi akşam gözleme açtığımı düşünürsek ben aşmışım kendimi. Bekarken mutfağın yolunu bilmezdim. Neymiş yemek yapmak? Hadi evlendim mutfağı öğrendim diyelim, acaba Türkiye’de yaşarken hiç aklımın ucundan geçer miydi gözleme açmak? Eminim hayırr. En fazla yufka alıp yapardım herhalde. Açma gözlemeyi harika yapan birçok yer varken benim ne haddime?
Biz büyürken annem çalışan bir insandı. Herşeye enerjisi yeten süper kahramanlardandır benim annem. Evle ilgili her işi kendi üstlenmişti babama bir çarşı pazar işi kalırdı. Bize hiç iş yaptırmazdı kendi yapardı, genelde yardım istediğide olmazdı. Hiç iş yapmayı bilmeyince yapabileceğinize de inancınız olmuyor. Yani ilk defa mantı yaptığımda  çok güzel olmuştu nasıl şaşırmıştım.
Sonra başladım düşünmeye eee şimdi dışarıda mı olmak istiyorum? hayırr!
İyi işte kaçırılan bir şey yok.