İnsanların duygularını ifade etme şekilleri kültürden kültüre değişiyor.

İlginç olan doğulu batılı olmakla duygu ifadeleri şekli arasında çok da bir ilişki yok gibi.

İngiltere’de yaşadığım yıllarda İngilizler’in duygularını çok iyi kontrol ettiklerini düşünüyordum. Onların kültürlerine göre acıyı, üzüntüyü ve öfkeyi kontrol edememek zayıflık sayılıyordu.

Amerika’ya geldikten sonra bu anlayışın Amerikalılar’a İngilizler’den miras kaldığını gördüm.

Ben tam duyguları kontrol etmenin batılı işi olduğunu düşünmeye başlıyordum ki Japaon arkadaşlar edindim.

O zaman iyi kötü hiçbir duyguyu özgürce yaşamadıklarına tanık oldum. Üstelik hemen yakınlarında Kore olmasına ve Koreliler’in duygularını gayet sıcak bir şekilde ifade etmelerine ramen.

Amerika’da daha uzun kaldığım için daha uzun tanık olduğum kadarıyla genelde yabancı kökenli değillerse ve eğitim düzeyleri düşük değilse onların sızlandığını görmeniz çok zordur.

Bu ülkede zayıf ve yetersiz görünmenin en iyi yolu kontrol edemediğiniz öfkeniz, üzüntünüz ve acınızdır.

Antidepresan ve panik atak ilaçların bu kadar çok kullanılmasının altında bence Amerika’lıların zayıf görünme korkusu yatmakta.

Kendi duygularını göstermekten de yaşamaktan da korkuyorlar. Duydularının zayıflığını kazıyıp atmaya çalışıyorlar.

Konu mutluluğu ve sevinci göstermeye gelince de bu konuda Amerika’lı kadınların üstüne bir ırk daha tanımam. Adımınızı dışarı attığınız anda yüzlerce gülümseyen kadınla karşılaşırsınız.

Selam verirler, göz göze gelirseniz gülümserler. Yüzlerinde otomatik bir gülümseme vardır, sinirlendiğinde bile gülümsemeye devam edeni çok gördüm.

Ama erkekler öyle değil, onlar sadece iyi bir şey olduğunda ya da mutlu olduklarında gülümsüyorlar. Hatta her zaman da değil yine kültürel sebeplerle duygularını göstermekten hoşlanmıyorlar.

Bu nedenle erkeklerin bir gülümseme ve kahkaha atma kotası var. Fazlası zayıflık.

İnternet bu konuda yapılan araştırmalarla dolu. Neden Amerika’lı kadınlar mutlu olmasalar da otomatik olarak gülüyorlar merak konusu.

Beni bazen rahatsız ettiği oluyor da bu nedenle  düşünüp, oturup internette araştırmaları okuyup, bir de üzerine bu yazıyı yazdım :)

Benzer yazılar:

1. Günah Keçisi
2. Bir Anne Hikayesi
3. I am the captain of my soul

Sonsuz parçalı bulmacalar gibiyiz.

Yaşadıkça ve öğrendikçe  kendimize ait parçaları topluyoruz. Hazine avı gibi hangi parçanın bize ait olduğu ya da nereden çıkacağı belli değil.

En ilginç keşifler kendimizle ilgili olanlar.

Yaşadığım iyi ya da kötü deneyimlerle buluyorum bu parçaları.  Bazen burnumun dibinde oluyorlar bazen dünyanın bir ucunda.

Hayatta en korktuğum şey kendime ait bir konfor alanı yaratıp, kendi parçalarımı bulmaktan ve yaşamaktan vazgeçmek.

O zaman ihtiyarlarmışım gibi geliyor.

****

Yukarıdaki resim bana ait çok önemli bir parça. Yeni buldum : )

Yağmurlu bir sabahtı.

Hoca, seçtiğiniz herhangi birşeyin resmini yapmanızı istiyorum dedi. Ayakkabılar, porselen çaydanlıklar vb… bir çok şey seçebilirdim.

Ama asıl yapmak istediğim şeyin stüdyodaki lavabonun altı olmasının açıklaması yok. Ya da perspektif kullanmak istemememin. Ya da seçtiğim paletin.

Bu resimi yapmanın beni bu kadar heyecanlandıracağını tahmin bile edemezdim. Resim bittiğinde ben hayatımla ilgili çok önemli bir karar vedim. Şimdi akrilikle çalışırken yaptığım resimleri daha çok seviyorum.

Geçtiğimiz dönem yaptığım en iyi şey bu dersi bu hocadan almak olmuş.

Benzer yazılar:

1. Adım Adım Bilgisayar Çizimi
2. Arel Yirmi Altı Aylık
3. Güneşin Altında

Dersler başlayalı bir ay olmadı ama nude figure drawing dersinde 30 saniyede çizim yapmayı öğrendim. Hem de sayfaya oranlayarak ve tüm ölçüleri doğru kullanarak. Hatta bütün bunları sol elimle daha iyi yapabildiğimi bu ders olmasa bilemeyecek olmam ne kadar tuhaf. Bu ders olmasa sol elime,  Orhan Veli’nin sol eline yazdıklarını hissedecektim :) Derste bir aydan kısa bir süre içinde 250 çizim yaptık!

Acrylic painting dersinde kalem kullanmamız çizim yapmamız yasak. Ne yapıyorsan fırçayla yapman gerekiyor. Şu aralar fırçalarımıza alışıyoruz bir yandan da portakallar üzerinde çalışıyoruz. Fırça darbelerini sayarak boyuyoruz. Gereksiz fırça darbesi yasak. Hoca derste dalga geçiyor önce çizip sonra içini boyamak beş yaşındaki çocukların yaptığı birşeydir diye. Yağlı boya ve akrilikle böyle çalışılmaz! Kadın, Yale’de master yapmış çevre üniversitelerin hepsinde ders vermiş ve sanat kariyerinde de iyi yol katetmiş bir sanatçı. Bir de çok hoş bir insan bence.

Yıllar önce bir belgesel seyretmiştim. Ünlü sanatçıların çalışmalarını esere zarar vermeyecek şekilde özel bir teknikle inceliyorlardı. Resimin her katını tek tek ortaya çıkartınca en son katında hiçbir zaman çizim bulunmuyordu. Zaten eskiden çizimler mürekkeple yapılıyordu. Kurşun kalem sanat tarihine sonradan katılmış bir eleman.

Advanced drawing dersi için çizim günlüğü tutuyoruz. Hergün birşeyler yazmak ve çizmek gerekiyor. Ders hala çok zor geliyor. Geçen ders üç saat boyunca üzerine ışık tutulmuş limon ve yumurtaları çizdik. Çizimi yaparken çeşitli kalemler kullanıp gölgelerle iki boyutlu bir çizimi üç boyutlu göstermeye çalışıyoruz. Bir de hiç dış çizgi kullanmamamız gerekiyor. Yani benim için çok sıkıcı.

Benzer yazılar:

1. Hesaplayıcı ve Yaratıcı
2. Sadece Dokuz Haftacık
3. İskelet Kadavra İnsan

Akrilik ve mürekkeple yaptığım okyanus dibi resmi düşüncelerimin derinlik öçüsüdür.

Benim için hırpalanmanın tanımı, ne kadar eskiye dayandığını bilmediğim bir görüntü olan tırmalanmış, aç kalmış, kenelenmiş, bakımsızlıktan ve açlıktan tüyleri yer yer dökülmüş artık yemek arayacak hali de kalmamış yeni yetişkin olmuş cılız bir kedidir.

Yedi canına rağmen gözümüzün önünde hayatın ucunda yürür.

Aynı olmak

Hayat boyu aynı olmaya zorlanmak çok korkunç. Ya da sürekli tuhaf karşılamak, beğenilmemek, yazılı olmayan kurallara uymaya çalışmak.

İnsanlar yaşadıkları dönemlerde hep aynı doğruları uygulamaya çalışıyorlar. Kulağa en doğru gelen her uygulamada aynı doğru sonuca ulaşıyormuş gibi.

Ben şöyle yaptım sen de yap. Sanki aynı insanlarız ve aynı sonuçlara ulaşacağız. Eğer herşey bu kadar basit olsaydı yemek tarifleri gibi hayat tarifleri de olabilirdi. Bir tarif ne kadar çok denenmiş ve ne kadar iyiyse biz de öyle iyi sonuçlar elde ederdik ama farklıyız işte o tarifler işe yarasa bile sonucun vereceği mutluluk herkes için farklı olurdu. Hatta bazıları için sonuç felaket bir saçmalık bile olabilirdi.

Ama işte farklı olarak kendini çok büyük bir tehlikeye atar insan, istenmeyenler köyüne tayini çıkartılır hemen. Herkes gıcık olur bu şahsa, bir iki saldırsak gardı düşer mi diye yoklanır. Zehirli kelimeler şekerle kaplanıp sunulur aptal olduğu varsayılarak.

Farklı davranma cesaretine sahip olanın da kendine göre savunma kalkanları vardır tabi. Çocukluğundan beri bu hırpalanmaya maruz kaldığı için umursamaz insanların davranışlarını. Onu tek üzen şey hayal kırıklığını tedavi eden bir hapın geliştirilmemiş olmasıdır. Alınca sakinleştiren haplardan değil de mesela içince bir kaç gün içinde hayal kırıklığını yok edecek ilaç ister.

Zaten hayatın yeterince karmaşık ve zor olması yetmiyormuş gibi bir de yemek tarifi gibi hayat tarif ederler. Uygulama çok pratiktir! denemiyorsun diye önce sinir olur, sonra sinir ederler.

Benzer yazılar:

1. Anlık Düşünce
2. Degas’ı Düşünürken
3. Üç Katla Üç Yırt

Sütçül uyudu mu?

Sütçül uykuda.

O zaman ben gidip ellerimi boyalara daldıracağım. Mürekkep, akrilik, sulu ve kuru boyalardan resimler yapacağım.

Yukarıdaki akrilik ve mürekkeple yaptığım mixed media çalışmasının adı yeşil.

Sütçül uyuyor mu hala?

Benzer yazılar:

1. Lavabo Altı
2. Kendimi Durduramıyorum
3. Bu Aralar

İyi Bayramlar…

Benzer yazılar:

1. Bayram Kartı
2. Bayram Sonrası
3. Lavabo Altı

Bu sabah gökyüzünü boyama sırası bendeydi. Maviye boyadım.
Eğer sizin oralarda gökyüzü hiç mavi olmadıysa bugün geç uyandığımdandır.

Benzer yazılar:

1. Bir Parça Gökyüzü
2. Gökyüzü Turkuaz Olsun
3. Renkler ve İnsan Psikolojisi II