İnsanlar yazıyı bulduktan sonra nesilden nesile bilgi aktarımı hızlandı. Medeniyetin altın kapısı kelimelererin yazılı olarak insanlara ulaşmasıyla açıldı.

Bugün MOMA da gezerken ilgimi çeken önünde hayranlıkla uzun zaman geçirdiğim bir çok eser vardı. Ama bir sanat eserinin üzerimde bıraktığı etkiyi kelimelerle açıklamak, özellikle de benim gibi görsel kayıt makinası gibi çalışan ve bu kayıt makinasını düşüncelerin kaynağı ve yapılandırma birimi gibi kullanan biri için çok zor.

Benim düşüncelerimde kelimeler çok az yer tutuyor. Belki de bu açığı kapatabilmek için çocukluğumdan beri düşündüklerimi kelimelendirmek için kendimi yazmak zorunda hissediyorum.

Bruce Nauman’ın neon ışıklı  çalışmasının karşısında düşüncenin kaynağını oluşturabilecek kelimeleri bulmuşken hiç değilse onun çalışması hakkında  yazayım istedim.

Çalışmasında kelimeler birer ikişer ya da cümle halinde yanıp sönüyordu.

Işıklarla yazılan kelimelerin insanı manüpüle ettiğini düşünüyorum. İster istemez dikkatinizi çekiyor, ister istemez okuyorsunuz her yanan cümlede ve kelimede odanın rengi değişiyor. Farklı açılımlarla yanıp sönen ve anlam kazanan kelimeler, hayatta nelere gerekli ve gereksiz anlamlar yüklediğimizle ilgili soru şablonu gibi.

Bu kelimelerin arasında sevgi , ölüm ve acı da vardı.

Ben bu çalışmada hayatın kelimelere sıkıştırılmış yansımasını gördüm.

Bence çok etkileyici bir çalışmaydı.

Daha etkileyici olanları da vardı ama onları kelimelendirmek çok zor.

Aşağıdaki üç sanatçı benim için çok özeller arasında çalışmalarına bakmak isterseniz linklerini verdim.

Alexander Calder, Louise Bourgeois, Gerhard Richter

MOMA’ın önünde ben. Bir gün  ben de hüzünlü ve ağır sanatçı pozları vereceğim İnşallah :)))

Benzer yazılar:

1. Dört Yapraklı Şans
2. Derinlemesine Düşünceler
3. Mesafeler

Eskiden hayatımda  yokluğunu en çok hissettiren şey huzurdu. Hayatında benim kadar sözlü şiddete uğramış bir insan varmıdır bilmiyorum. Bu nedenle  sakin ve huzurlu  bir hayatım olabilmesi için çok çaba harcadım.

Arkadaşlarımı saygı duyduğum insanların arasından seçtim onlar da bana saygı gösterdiler. Aramızda yanlış anlaşılmalar ya da düşünce ayrılıkları çıktığında birbirimize neler düşündüğümüzü söyledik, bazen yollarımız da ayrıldı ama hiç hakaret etmedik.

Bence ne düşündüğünü söylemek önemlidir. Ben katılsam da katılmasam da herkesin düşüncelerini duymayı severim.  Eğer düşünceleriniz hakaret ederek dile getirmek gibi bir eğilimizi varsa kaybedersiniz. Çünkü hakaret bir şiddet çeşididir. Ne kadar zeki olduğunuz, ne kadar haklı ve yerinde konuştuğunuz değerini kaybeder ve hakaretin gölgesi altında kalır.

Ne kadar haklı olursanız olun, hakaret  şiddettir  ve kelimeler tokat atmak kadar şiddet içerir.

Dört yıldır Crebro’ya yazıyorum. Beşbinden fazla yorum aldım. Bu yorumların çoğunluğu destekleyici ve güzel yorumlardı çok teşekkür ederim.

Bazıları gizliden ya da açıktan iğneleyici mesajlar içeriyordu ve bazıları açık açık eleştiriydi. Onlarara da teşekkür ederim.

Bana istediğiniz herşeyi hakaret etmeden yazarsanız okurum.

Ama bazıları bana hakaret ettiler. Onlara hiç teşekkür etmedim. Yazdıklarını sildim. Hatta hakaretle başlayıp uzun yazanların, yazılarını okumadan sildim.

Bu yazıyı yazmamın sebebi aşağıdaki yorum. Yorum Frontal Cortex yazısına gelmiş. Eğer o yoruma cevap gelmeden önce ben görmüş olsaydım silecektim. Ama geç kaldım. Deniz ve Ebruli günlerdeyim cevap vermişler, size destekleriniz için teşekkür ederim.

• aa, 4 Şubat 2010:
  “miğde” diye birşey yok, “mide” var
  “hafısa” diye birşey yok “hafıza” var

  beyninizi gereksiz bilgilerle doldurmadığınız çok belli

Sadece üst paragrafı yazıp yollasaydı yorumunu ciddiye alıp yazıyı düzeltecektim ama  ikinci paragrafta hakaret olduğu için düzeltmiyorum.

Eğer Crebro’da böyle bir yorum görürseniz lütfen ciddiye alıp cevap vermeyin. Genelde yorumların benim onayıma gerek kalmadan atılabilmesinin sebebi herkesin düşüncelerini söyleyebilme şansı olması. Eleştirebilirsiniz ama bana hakaret edemezsiniz.

Çok yazım hataları yaptığımı düşüneneler için de şunu söyleyeyim. Crebro bir gazete ya da dergi değil. Bir günlük. Amerika’da yaşayıp günün büyük bölümünü ingilizce konuşup, yazıp, okuyarak geçirdiğim halde elimden geldiğince okunabilir yazılar yazmaya çalışıyorum. Gün içinde okula gidiyor, ödev, ev işleri yapıyor, çalışıyor , çocuğuma bakıyor ve haftada bir iki defa Crebro’ya yazıyorum. Bütün bunlara yetişebildiğim için çok şanslıyım.

Ben her konuda herşeyi bilen  kusursuz bir insan olduğumu düşünmüyorum. Eğer rahatsız olduğunuz şeyler varsa yazın düzelteyim. Ama hakaretlerinizi sileceğimi ve ciddiye almayacağımı bilmenizi isterim.

Benzer yazılar:

1. Teşekkür Kartları
2. Bizim Çözüme İhtiyacımız Var
3. Bugün Cuma Değilmiş!

Alison’un hayatımıza dahil olmasıyla birlikte Arel’in bakımını üç kişi üstlenmeye başladığımızdan beri kendime daha çok zaman ayırabiliyorum.

Genelde öğleden sonraları şehir merkezine gidiyorum.

Bir kafeye oturup düşünüyorum, okuyorum çiziyorum.

Güneşin öğleden sonra karşı kaldırımı aydınlatışını seyrediyorum. Trafik ışığında bekleyen insanları çiziyorum. Onların gülüşlerini, sabırsızlıklarını…

Vitrinlerdeki elbiselere takılıyor gözüm,  bakmaya her karar verdiğimde kendimi caydıracak bir bahane bulup gitmiyorum. Uzaktan istediğim kumaştan istediğim şekilde hayal ediyorum elbiseleri.

Biliyorum bakmaya gidince  büyü bozulacak.

Onları hayal ettiğim gibi çizerken, hayatın getirdiği ve kaçabilecekken kaçmadığım sorumlulukları düşünüyorum.

Mutlu oluyorum.

Zaten kaçsam ne farkederdi karşı kaldırımda başka sorumluluklar bekliyor olacaktı.

Ben o zaman güneşin altında yürüyüp, trafik ışığında durup,  kafede oturup çizim yapan kişiyi mi görecektim?

Gidip bakabilecek miydim  elbiselere ?

Benzer yazılar:

1. Karşılıklı
2. Kendimi Durduramıyorum
3. Tatile Bir Gün Kaldı!

Sonsuz parçalı bulmacalar gibiyiz.

Yaşadıkça ve öğrendikçe  kendimize ait parçaları topluyoruz. Hazine avı gibi hangi parçanın bize ait olduğu ya da nereden çıkacağı belli değil.

En ilginç keşifler kendimizle ilgili olanlar.

Yaşadığım iyi ya da kötü deneyimlerle buluyorum bu parçaları.  Bazen burnumun dibinde oluyorlar bazen dünyanın bir ucunda.

Hayatta en korktuğum şey kendime ait bir konfor alanı yaratıp, kendi parçalarımı bulmaktan ve yaşamaktan vazgeçmek.

O zaman ihtiyarlarmışım gibi geliyor.

****

Yukarıdaki resim bana ait çok önemli bir parça. Yeni buldum : )

Yağmurlu bir sabahtı.

Hoca, seçtiğiniz herhangi birşeyin resmini yapmanızı istiyorum dedi. Ayakkabılar, porselen çaydanlıklar vb… bir çok şey seçebilirdim.

Ama asıl yapmak istediğim şeyin stüdyodaki lavabonun altı olmasının açıklaması yok. Ya da perspektif kullanmak istemememin. Ya da seçtiğim paletin.

Bu resimi yapmanın beni bu kadar heyecanlandıracağını tahmin bile edemezdim. Resim bittiğinde ben hayatımla ilgili çok önemli bir karar vedim. Şimdi akrilikle çalışırken yaptığım resimleri daha çok seviyorum.

Geçtiğimiz dönem yaptığım en iyi şey bu dersi bu hocadan almak olmuş.

Benzer yazılar:

1. Altın Varak ve Renkli Mürekkepler
2. Adım Adım Bilgisayar Çizimi
3. Arel Altı Aylık

Kariyeri ailesi olan kadınlar ve yorumlara cevap yazılarıma hala yorum gelmesi nedeniyle, gelen yorumlardan yola çıkarak bu konuda yeniden yazmaya karar verdim.

Bir annenin en çok ihtiyacı olan şey yardımdır herhalde bir de yalnız bırakılmamak.

Hepimiz çeşitli şartlarda anne olmak gibi ortak bir sorumluluğu yüklendiğimize göre birbirimize destek olsak daha iyi olacak.

Yorumların genelinden de anlaşıldığı gibi çalışmak zorunda olan ve kariyer yapan annelere kimsenin bir diyeceği yok. Benim anlamadığım konu çalışan kadınların genellikle çalışma hayatına sahip çıkması ama çalışma şartlarının iyileştirilmesi konusunda talepkar olmamasıydı.

Çalışan bir anne olarak bir yıllık ücretli izniniz olsa hiç değilse bir yıl bebeğinizin yanında olsanız iyi olmaz mıydı? Sürekli bebekle ilgilenmekte zorlanıyorsanız para kazanmaya devam ettiğiniz için bakıcı da tutardınız. Bebeğinizin başında durup sizin istediğiniz gibi büyümesini sağlardınız. Arada sevdiğiniz kitaptan parçalar okurdunuz ona hikayeler anlatır, bir bebek ne kadar öpülebilirse öperdiniz onu.

Ama siz yine de işe gitmenin sizin için daha uygun olduğunu savunuyorsanız bu yasadan eşiniz de yararlanıyor olsa kötü mü olurdu. Belki o çok isterdi bir yılını bebeğiyle birlikte geçirmeyi. Benim eşim gibi. Doktora yapıp çalıştığı halde günde altı saati oğluyla geçirip bütün gece çalışıp sadece bir kaç saatlik uykularla yaşamayı tercih eden bir baba o.

Bir önceki nesil zor şartlarda çalıştılar. Dışarıda çalışıp eve gelip bütün ev işlerini de üstlendiler. Yorgunluktan kendilerine ve çocuklarına ayıracak zamanları çok kısıtlıydı. Benim annem de çalışan annelerdendi. Küçükken onu çok özlediğimde kendimi teselli etmek için ben çocuğumu kimseye bırakmayacağım o beni böyle beklemeyecek derdim. Benim bana bakacak bir anneannem ya da bir akrabam olmadığı için çocukluğuma ait sıcak anılarım sınırlıdır.

Tabi o zamanı o şartlarla değerlendirmek gerekiyor ama şimdi çok şey değişti.

Eğitimli kadınların hepsi çok güçlüler. Bu bir önceki nesil sayesinde. Şimdi bizim de yüklenmemiz gereken sorumluluklar var. Çalışan anne babalar için yeniden düzenlenmesi gereken sosyal haklardan bahsediyorum.

Susmayın her yerde konuşun yeni düzenlemeler için bloglarımızda yazılar yazalım, kadın ve anne dergilerinde sesimizi duyuralım. Babaların da desteğini alalım.

Ve tekrar evinde bebekleriyle ilgilenen annelere dönersek. Herkesin kariyer yapmak ve para kazanmak gibi hayat beklentileri ya da zorunlulukları yok. Bazı eğitimli anneler işlerine bir kaç yıl ara verip bebekleriyle ilgileniyorlar. Benim tanıdığım anneler arasında avukat, sanatçı, genetik mühendisi vb… çeşitli mesleklerden bir çok anne var. Bazıları tekrar iş hayatına dönmeyi planlıyor, bazıları daha çok çocuk yapmak istedikleri için kendi birikimlerini sadece çocuklarına sunacakları bir hayatı tercih ediyorlar.

Ben hergün altı saatini bebeğiyle geçiren bir anne olarak onların bu tercihlerine saygı duyuyorum ve destekliyorum. Ve yaptıkları işin çok önemli olduğunu tekrarlamak istiyorum.

Çünkü bir bebeği büyütmek, onun altını üstünü değiştirip yemek yedirip uyutup sadece fiziksel ihtiyaçlarını karşılamaktan ibaret değildir. Üremekle insan yetiştirmek tamamen farklı şeylerdir.

Benzer yazılar:

1. Yorumlara Cevap
2. Kariyeri Ailesi Olan Kadınlar
3. Yağmur

Kariyeri ailesi olan kadınlar yazımın yorum sayısına ve içeriklerine bakınca bu konuda yazmış olduğuma sevindim. Demek hepimizin söyleyecek çok şeyi varmış.

Gelen bütün yorumlar için teşekkürler. Benim gibi düşünmeniz gerekmiyor benim de sizin gibi. Bu nedenle farklı insanlarız ve farklı hayatlar yaşıyoruz. Bence bu güzel birşey.

Bir yorumu hakaret içerdiği için silmek zorunda kaldım. Sonra Arel’le kütüphaneye gittim, alışveriş yaptım, yemek hazırladım, yemekten sonra onunla oynadık. Bebeğime banyo yaptırıp yatırdım ve  yorumlara bir baktım ki herşey çığrından çıkmış. Sevgilim bile yorum atmış.

Başkalarının seçimlerini sevmeseniz de bu kadar kırıcı olmanız gerekmez. Siz öyle yaşamazsınız. Bebeğiniz olunca da bakıcı tutarsınız olur biter.

Hayatta tek bir doğru yoktur. Her anne kendi çocuğunu en doğru nasıl yetiştireceğine kendi karar verir. Bu onun çocuğuyla arasındaki ilişkidir. İlişkisinin nasıl olacağını kendi biçimlendirir.

Ben her zaman için annelerin bebeğin ilk yıllarını onun yanında geçirmesi gerektiğini savundum ve savunacağımda.

Ama kadınlar işi gücü bıraksın toptan herşeyden vazgeçsin eve kapansın gibi saçma sapan şeylerden bahsetmiyorum tabiki.

Zaten bir kadın çocuğu olacağı zaman uzun uzun ne yapmak istediğini düşünüyor. Kendi şartlarına göre karar verip istediği yöne gidiyor. Ben böyle süslü yazılar yazıyorum diye ertesi gün toplu istifa vermiyorlar :)

Ben de para kazanmak zorunda olan kadınlardanım. Arel’e babasının baktığı saatlerde ve geceleri bilgisayar başında çalışıyorum. Zorunda olmasam bu birbuçuk yılı daha çok uyuyup daha az sorumluluk alarak geçirmek isterdim.

Yazdığım hayat seçimleri Türkiye’nin yaşam şartlarına uymadı ama çalışan bayanların hiçbiri çalışma şartlarının iyileştirilmesi yönünde tek bir söz de söylemedi. Bir tek Anne ve bebişi İngiltere’de düzeltilmeye çalışılan şartlardan bahsetti. Zaten Avrupa’da bir çok ülkede iki yaşına kadar işinizi kaybetmeden bebeğinize bakabileceğiniz yasalar var. Amerika’da nüfus sorunu yok, o nedenle kadınları koruyan yasalar da yok.

Türkiye’de böyle yasaların çıkmasından önce cinsiyet ayrımcılığını ortadan kaldıracak önlemler ve yaptırımlar uygulanması gerekiyor. Yoksa kimse bir daha işe kadın çalışan almaz.

Ama gelen yorumlarda gördüğüm kadarıyla kadınlar kadınları daha fazla ezmeye çalışıyor. Çok fena! Bu şekilde haklarımızı nasıl savunuruz bilemiyorum.

Ben yine son satırıma evde ailesi için çaba harcayan annelerin de gereken saygıyı görmeleri gerektiğini yazacağım. Size işsiz denmesine izin vermeyin yaptığınız çok zor bir iş.

Benzer yazılar:

1. Bizim Çözüme İhtiyacımız Var
2. Kariyeri Ailesi Olan Kadınlar
3. Enteresan Şeyler Bunlar

Uzun zamandır kahve içmiyordum.

Geçenlerde soğuk bir gün şehir merkezinde gezinirken kahvenin dayanılmaz kokusunun peşine düştüm. Bol sütlü ve bol karamelli kahvemi alıp içinde şöminesi olan kafenin şömineye yakın bir penceresi önünde duran masaya oturdum. Dışarıda, koşuşturmalarına kahve molası vermeden devam eden insanları seyrettim.

Etrafı izleyip aslında kafamın içine döndüğümde bir süredir beni heyecanlandıran ama oturup tadını çıkaracak vakti bile bulamadığım konuyu kafamda bir çok yönüyle evirip çevirme fırsatı buldum.

Üç yakın arkadaşım hamile ve ben onların adına çok heyecanlanıyorum. Üçü de nisan-mayıs aylarında doğum yapacaklar. iki tanesinin bir bebeği var ikinciyi bekliyorlar. Biri dördüncüye hamile. Üçünün de bebekleri Arel’le aynı yaşta.

Üçü de iyi üniversitelerin iyi bölümlerinden mezunlar. Hepsinin eşleri Michigan üniversitesinde doktora yapıyorlar. Biliyorum hayatları boyunca zorunlu olmadıkları sürece hiç ücret karşılığı çalışmayacaklar. Ekonomik olarak orta ya da ortanın üzerinde bir hayat sürecekler.  Dört ile altı arası çocuk yapacaklar.

Çünkü onların kariyer konuları aileleri.

Evde tek kişinin çalışmasıyla sağlanan gelir hedefledikleri hayata yettiği için kadınlar daha fazlasını istemek yerine  insan yetiştirmek, sevgi çoğaltmak ve mutlu olmak üzerine kurdukları bu hayatı yaşayacaklar.

Amerika’nın büyük çoğunluğunu oluşturan milyonlarca kadın gibi.

Aynı kendi anneleri gibi.

Kariyeri ailesi olan kadınların hayatı çoook inanılmaz bence.

Yedi-yirmi-dört çocuklarıyla ilgileniyor bu kahraman insanlar. Çocukların bakımlarıyla ilgili kitaplar okuyorlar, onlarla nereye gidilir nasıl eğlenilir çok iyi biliyorlar. Hatta çocuklar o kadar ön planda ki onların yemekleri ve rahatları dışında pek evle ilgilenip uzun süren yemekler asla yapmıyorlar.

Bu kadınlara neden çalışmıyor denir bilinmez. Sadece para karşılığı çalışmanın çalışmak sayılması gibi saçma bir nedeni olmalı. Genelde uyuyacak fırsat bulamadan yaşarlar.

Amerika’nın yasaları sayesinde  boşanma durumu olduğunda erkekler mal varlığının neredeyse tümünü bırakıp gitmek zorunda kalır. Yani boşanınca ortada kalmazlar.

İyi insanlardır. Komşularıyla arkadaşlarıyla çok iyi ilişkiler kurarlar. Çok sosyallerdir. Birbirlerine çocuklarını bırakıp toplantılara, dinletilere, kitap günlerine, sanat festivallerine, arkadaşlarıyla gece ve gündüz gezmelerine giderler.

İyi annedirler. Çocuklarıyla ilgilenirler. Başkalarının çocuklarıyla ilgilenirler, şehrin çocukları yaşlıları için işe yarar aktivite ve fikir üretirler. Okulların özel günlerinde çocukları için yüzlerce kurabiye pişirirler. Onları arabayla okula, kreşe, kurslara bırakır alırlar.

Üretkenlikleri inanılmazdır. Bir dakika durmazlar.

Büyüdüğüm kültür ve hayat şartlarıyla ben böyle bir hayatı ancak uzaktan seyredebilirim. Büyük aileleri ne kadar çok sevsem ve ben de çok sayıda çocuk istesem de yapamam. Ama sevgilim ve bebeğim benimdir. Onlarsız bir dakika duramam.

Ekonomik zorluklar nedeniyle ancak iki kişinin çalışıp geçinebildiği ülkelerde çalışan kadın olmak beraberinde para ve saygınlığı getirir. Böyle ülkelerde sırf biraz saygınlık için ancak bakıcı parasını karşılamaya gücü yetecek kadar kazananlar bile çalışmak için can atarlar. Bakıcı olarak eğitimsiz biri bulunur sonra bu yeni insan ona emanet edilir.

Hatta çocuk bakmak zor diye çalışan başka bir kesim daha vardır ki bu insanı tüketir. Anne olmak çok büyük fedakarlık gerektiriyor. Bu çok tekrarlanan cümleyi her yerde duyuyorsanız nedeni gerçek olmasıdır. Fedakarlık yapamayacaksanız rahatınızı bozup anne olmayın.

Para en büyük gücü simgeler insanlara ev, araba, saygınlık, tatiller, elbiseler, mobilyalar…sunar. Bunları kazanmak adına harcanan zamanın karşılığıdır para.

Bu zamanın aileye harcanan bölümü ise sevgi ve bağlılığı oluşturur.

Bir kadının harcadığı zaman bazen erkeğinkinden çok daha fazla önemlidir. Çocuklarını ve ailesini bir arada tutan kişi kadındır. Bağlılık  ve sevgi  oluşturacak zaman bulamayacak kadar yoğun anneler: parayla sevgi ve bağlılık oluşmaz.

Bence böyle. Kahvemi içerken aklımda bunlar vardı.

(Ben) Yani bebeğine daha fazla zaman ayırıp fiziksel ve zihinsel olarak onunla birlikte olabilmek için düşüncelerini kahve molalarına saklayan anne.

Yazıya ek yazı;

Çalışan anneler yazıma alınmış gibi görünüyorlar. İnsan çalışmak istiyorsa, kariyer yapıyorsa, maddi olarak buna ihityacı varsa çalışır. Ama bebeğin ilk ikibuçuk-üç yıl ailesine çok ihityacı vardır. İmkan varsa zaman varsa çalışmaya biraz ara verilebilir. Üç yaşından sonra zaten sosyalleşmeye başlayan çocuk hayatında kreş ve başka bireylerinde varlığına ihityaç duyuyor. Ben de Arel ikibuçuk yaşına gelince onu yarım gün kreşe verip yarım gün çalışmayı planlıyorum.

Benim birinci olarak altını çizmek istediğim konu,

Hayatta neye çok zaman ayırırsanız onun karşılığını alırsınızdı.

İkinci konu da, evde ailesine yatırım yapan kadınların işsiz olmadıklarını vurgulamaktı. Eğer evde çocuklarına bakan kadınların işsiz olduğunu düşünüyorsanız siz hayatınızda çalışmanın ne demek olduğunu görmemişsiniz demektir.

Benzer yazılar:

1. Bizim Çözüme İhtiyacımız Var
2. Bir Bebek Bir Kadını Anne Yapar
3. Anneler Günü

Dizilelim şöyle yanyana sıkış tıkış duralım.

Aynı olalım.

Kendimiz olmayalım. Hiç aramayalım o kıymetli kişiliği.

O hiç kimseye benzemeyeni.

Aynı olalım.

Aynı düşünce havuzundan beslenelim. Biz sadece bizden bekleneni yapalım.

Kim olduğumuzu bilmeden yaşayalım.

Hiç kaybolmayalım.

Sıkı sıkı tutalım birbirimizi.

Boğazından.

Nefes aldırmayalım.

Şöyle bir adım başka yönde durana parmak sallayıp kınayalım.

Yok, daha iyisi küçümseyelim.

Ortak düşünce havuzuna ters olanı küçümseyip utandıralım.

Ve aynı duruma düşmekten korkarak yaşayalım.

Benzer yazılar:

1. Anne Baba Ortak Bakımı
2. Heyecan
3. Karşı Kaldırım

Benzer yazılar:

1. Karşılıklı
2. Yağmur
3. Salon Erkeği

Biz bilim ve teknolojinin hızına hayranız.

Bir kere bilim ve teknoloji kelimelerinin saygı ve güven uyandıran anlamları, insanlık zekasının bizim de dahil olmaktan hoşlandığımız “zeki olmak” kısmını destekliyor.

Ama

İnsalar en büyük ve en önemli teknolojik buluşları savaş zamanları yapıyor.

İlerleme çok büyük, askerlerin üstün silahları var, daha etkili öldürebilmek için ve askerlerin savaş sonrası depresyonlarının çözümü olarak prozac var. Yok öyle savaştan döndüm depresifim durumları. Hatta artık herşeyin bir çözümü var. Bunlara çözüm denirse.

Savaş teknolojileri geliştirilirken birden gündelik hayatımıza da katkıları bulunacak eşyalar, ilaçlar vb… şeyler ediniveriyoruz.

Devletler ve ordular inanılmaz paralar akıtıyorlar bu araştırmalara.

Ve tabi savaşlara.

Ama

İnsanlık ilerlemiyor.

Sanat, felsefe, edebiyatla savaş yapılamayacağı için bu konulara para yatırılmıyor.

Sadece gelişmiş ülkelerde başarılı sanatçılara iyi burslar veriliyor.

Prestij için.

Yine de şavaşa akıtılan paraların yanında çok komik oluyor bu miktarlar.

İnsanlık gelişmezken,

Her zaman hazır cevapları vardır savaşların.

Din nedeniyle denir, çıkarlar nedenile denir, denir denir…

“Az zekalıyız, bazı değerlerin önemini anlayamadığımız için insanlık yönümüz geri kaldı.”

Hazır cevaplara kısa cevaptır.

Benzer yazılar:

1. Bir Parça Gökyüzü
2. Hem Çalar Hem Söyler
3. Lavabo Altı