Dakikada 160!
ilk üç ay önümüzdeki haftanın sonunda bitecek. Zamanın geçiş hızı, zaman kavramını kaybetmiş anneni bile korkutuyor. Seninle aynı vücudu paylaşıyor olmanın tadını çıkartıyorum. Zaman kendi yarışını yaşarken seninle geçen hergün bana hediye. Bir gün büyüyüp kendi haytını kurana kadar seninle birlikte yaşayacağımız her anın değerini bileceğiz. Günler geçerken elimizde sadece yaşananlar kalıyor. Gelecekte, yaşanmış herşeyi gülümseyerek hatırlamak istiyorum. Bu çaba gerektiriyor ve ben anne olmaya hazırım. Hamilelik ve bebek kitapları okuyorum sürekli.
Geçen gün The Baby Book sayfa 117de şöyle bir yazı okudum. “Anne sütü özeldir. İki anne aynı sütü yapamaz, iki bebek aynı süte ihtiyaç duymaz”. Yani her anne kendi bebeğinin ihtiyaçlarını karşılayacak sütü yapıyor. İnsanlar ve ihtiyaçları bu kadar özelken tabiki ben seni kitaplara bakarak büyütmeyeceğim. Herşey senin ihtiyaçlarına göre belirlenecek. Yine de kitaplar okumaya devam ediyorum. Bugüne kadar bilgi edinmenin bir zararını görmedim.
İki gün önce aylık kontrol için doktora gittik. Kalp atışlarını dinlemek için kullandığı aleti karnıma bastırdıktan sonra hareketi hissedip hemen karın yüzeyime yaklaştın. Seni sosyal bebek, bize kalp atışlarını yakından dinlettin. Dakikada 160 !
Doktor sağlıklı bir hamilelik geçirmem için spor yapmaya devam etmemi istiyor. Ama tenis oynamam yasak. Geçen görüşmede nabzın 140′ın üzerine çıkmadıkça koşabilirsin demişti. Nabzı 140′a çıkarmadan bu imkansız. Geriye yoga, yüzme ve yürüme kaldı. Ben de bir aydır yoga yapıp yürüyordum. Eskiden yoga yapmayı zaman kayıbı olarak değerlendirmiş olan annen şimdi bir gün yapmasa kendini kötü hissediyor. Yoga yaparken de senin ona eşlik ediyor olduğunu hayal edip mutlu oluyor. İlk fırsatta bir hamile mayosu alıp yüzmeye de başlayacağım. Sen nasıl olsa yüzüyorsun bari birlikte yüzelim :)
