Gittiğin yere yapraklarını da götür
Eşya toplamak benim için fazla duygusal bir hale geldi.
Dün Arel’in doğduğu günden itibaren giydiği eşyaları ve oyuncakları toparladım. Her giysi yaşanılan günleri tüm canlılığıyla geri getirdi. Dugusal olarak çok zorlandım. İnsan yaşıyor ve bitiyor. Sadece kötü günler değil güzel günler de geride kalıyor.
Bugün hafızamı kaybetsem ve tüm yaşadıklarımı unutsam hatıralarım bile olmayacak.
Yaşadığım zor ve güzel günlerin bir kanıtı olsun diye bazı eşyalara obsesif bir şekilde bağlıyım. Elimde çocukluğumdan beri nereye gidersem yanımda taşıdığım ufak tefek eşyalarım bile var. Özel bir yerleri yoktur genelde ama çalışma masama yakın dolaplarda çekmecelerde dururlar. Ben birşey ararken çıkarlar karşıma.Vaktim olmadığında bile elime alıp uzun uzun hesaplaşırım bana hissettirdikleriyle.
Bazen göz ucu hizasına alırım bir tanesini. Göz ucu hizasında bir gözüm arada bir o günlere takılıp kalsın diye. Yine öyle hissedeyim diye. Ama ne zaman öyle hissetsem bana mutluluktan çok hüzün bırakırlar.
Güzel günleri de geride bırakıyor olmamızın hüzününü.
Yukarıdaki fotoğrafta görüldüğü gibi bu sefer de sonbaharı yanımda götürüyorum. Ve Arel’in bebekliğinden kalma bir kaç giysiyi de.
Gerisini yardıma ihityacı olan hamile bir bayana vereceğim. Arel’in giysilerinin ne kadar iyi durumda ve çok olduğunu görünce sevindi. Ben de şaşırdım ne kadar çok hediye gelmiş ve ne çok şey almışız. (Amerika’da çocuk giysilerinin fiyatı oldukça ucuz)
Bunun dışındaki eşyalarını satıyoruz. Özellikle evde olmadığında yapıyoruz çünkü her giden eşya onu çok tedirgin ediyor.
Bugün aksilik işte o evdeyken vagonunu satmak zorunda kaldım. Kadına sonra gel vereyim diyecektim ama yanında iki yaşında oğlu vardı ve çocuk vagonu görünce çok heyecanlandı. Vermek zorunda kaldım. Arel vagonu giderken ağlamaya başladı gözlerimin içine bir bakışı vardı ‘bunu bana nasıl yaparsın diye’ ne yapacağımı şaşırdım.
Yanımızda taşısak daha pahalı olacak oradan yenisini almak daha uygundu. Neyse sonunda ikna oldu taşındığımız yerde hem yeni ve daha güzel bir vagon alacağız hemde iki tekerlekli bisikleti olacak.
İnsanı yaşadığı yerde en çok mutlu eden şey iklim ya da yaşadığı şehir değil, diğer insanlar ve yaşananlar. Ben bu geçtirdiğimiz dört yıl içinde ailem ve arkadaşlarımla öyle özel şeyler yaşamışım ki Ann Arbor’ı çok özleyeceğimi farkettim. Bir yandan üzülüyorum bir yandan buradan taşınmak için bundan güzel bir mevsim ve zamanlama olamazdı diye seviniyorum.
Dünyevi hayat işte ille en sevindiğinin yanında bir miktar hüzün olacak!
Herşey daha güzel,umduğundan da güzel olacak Meltemcim.Tıpkı resimdeki yaprakların canlılığı gibi. ( Bir gün,o tabloyu nasıl yaptığını anlatmanı çok isterim,ilaçlayıp mı çerçeveledin,nasıl kuruttun gibi )
kuzum.yeni vagonu hem daha da büyük olsun annesi.sen de daha fazla hüzünlenme Meltemcim.Türkiye yi bırakıp gidecek cesareti göstermişsin.bu aralar böyle hissetmen normal.oray gittiğinizde ve kuzunun yeni vagonu geldiğinde taşınma günleri tatlı anılara dönüşecek.
Böyle zamanlarda aklıma Othello dan hep şu cümle gelir “Parting is such sweet sorrow”
Umarım herşey çok daha güzel olur sizin için,sevgiler
çok güzel bi tablo olmuş.
inşallah yaşayacağınız yeni yerde,eskisinde biriktrdiğinizden daha fazla güzel anı biriktirirsiniz.
sevgiler
Canım ya,içim çok burkuldu :(( Arel e ve size yeni başlangıcınızda mutluluklar dilerim tekrar..Yapraklara bayıldım.Harika bir fikir..
sevgiler
“sonbahar” gercekten cok hos gorunuyor. Bizim de basimizdan 7ay once gecti tasinma olayi. Bana gore ivir zivir, yerine konabilir diye dusundugum&elden cikarttigim bazi minik arac gerec&oyuncaklarinin bile hesabini sordu/soruyor oglum. Hatta uzun bir sure yeni oturma grubunu bile protesto edip oturmamisligi var. Tahmin edebilecegimizden daha cok etkiliyor minikleri bu tasinma. Umarim bizimkinden daha kolay olur adaptasyon sureci minigin.
tabloya bayıldım. insan herşeye sanatsal gözle bakınca,içinde sanatçı ruhu taşıyınca böyle oluyor demek ki! hayatta aklıma gelmezdi.
yapıştırdın mı yaprakları?çok güzel olmuş…
Hatiralardan, yasanmislardan ayrilmak üzüyor insani.. Ama gelecege ve sicak CA’ya tasiniliyor olunmasina heyecanla bakmak lazim..
Size güzel bir baslangic diliyorum ;))
Cercevedeki yapraklara bayildim.. Her zamanki gibi cok zevklisiniz. Benim de bir tane yapasim geldi, ama bizim memlekete kis coktan geldi.. Yaprak falan kalmadi ortalikta..
Sevgiler,
Meltem
ben bu tabloya bayıldım! evde ben de yapmak isterim ama nasıl yapıştırılıyor? kuru yapraklar herhalde?
neyse iyi taşınmalar, kolay gelsin…
sevgiler
gorki
taşınmalar zor, yeni başlangıçlar ise heyecan vericidir. Allah kolaylık versin size ve ailenize.
herkes gibi ben de tabloya bittim. fikir için teşekkürler…
Yazının giriş kısmının altına imzamı atabilirim.. Çok duygusal hale geliyor cidden toparlanmak.. Ben de kıyamadım Yusufcuğun bazı eşyalarına, tek tek paketledim.. Saklayacağım saklayabildiğim yere kadar :((
Kendi yıllanmış objelerimi de tabii.. Liseden kalan defterime hala not alabiliyor olmak, beni mutlu ediyor işte!!
(Tablo muhteşem olmuş bu arada Meltem.. Keşke birkaç tane daha yapsaydın, hani yakında oraya gelecek arkadaşların için falan :P )
Anılar insanın ta kendisidir aslında.. Hayallerimiz ve anılarımız…
İnsan gün geçtikçe anlıyor dünün değerini..
Herşey gönlünce olsun Meltem..Kolaylıklar..
(Tabloya bayıldım,muhteşem olmuş)
bazen ben zıt hisleri yaşayınca mutlu oluyorum..şimdilik zor olan herşey ilerde bir gülümse olarak belirecek hayatında..demişsin ya dünyevi diye işte tamda öyle! ;)
ps: tablo hakkında bilgi isteyenlerden biride benim :)))
aman allahim bu gordugum en guzel fikirlerden birisi duvara asilan…cok guzel olmus!
merhabalar pstla lakalı değil ama sizin çalışmanızı burada gördüm.ilğilenirsiniz diye düşündüm http://www.pcteknik.net/hobi-amp-dekorasyon/54769-fimo-hamuru-2.html
Yorumlarınız için çok teşekkürler.
Çerçeveyi nasıl hazırladığımı açıklayım. Yaprakları en az bir ay önce toplamıştım. Ne yapacağıma karar vermek zaman aldı. yapraklar dışarıda kurumuşlardı yani ben kurutmadım. Bu renkleri alabilmeleri için güneş görmeleri gerekiyor.
Çerçeveyi camı altta kalacak şekilde masaya koydum. camla çerçevenin kapağının arasına topladığım yaprakları koydum üzerine yaprakların renginde bir kağıt serip arka kapağı kapattım. Yapıştırma yok. Ama yaprak miktarı çok olduğu için birlikte sıkıştılar.
Bu kadar :)
Çok güzel bir çalışma olmuş ellerinize sağlık!
Gerçekten çok güzel olmuş. Ben de hep taşınırken hüzünlenirdim. Ama çocuğunun doğduğu büyüdüğü ev çok farklı etkiliyormuş insanı. Çok telaş vardı. Keşke dedim içimden, şöyle herkes çıksa da biraz ağlayıp evle vedalaşsam, olmadı.