Hayatımın Seyir Defterleri
Crebro bir yaşında! Canım Crebro…
Yazmayı öğrendiğimden beri yazıyorum. Küçükken duygularımı ve yaşadıklarımı kağıtlara yazardım. O kağıtlar kayboldular. Büyüdüm günlüklere yazdım, o günlükleri attım (biri hariç). Eğer benim için başka bir yolu olsaydı yazmadan yaşamanın, onu da yapardım.
Atmadığım günlüğüm hala ailemin evinde bir yerde saklı duruyor. En akla zarar günlerimi geçirdiğim, en akla zarar yazılarımı yazdığım günlüğümü İngiltere’de yaşadığım zaman tutuyordum. Defterimi yolculuktan bir kaç gün önce küçük bir kırtasiyeden almıştım ve o günlerde çok sevdiğim bir insan bana “gittiğin her yere kendini de götürürsün” demişti. Bu cümlenin ağırlığını hiç taşımadan Avrupa’da ülkeler, şehirler, müzeler, sergiler gezdim. Gösteriler, tiyatrolar izledim. Hayatımda tatmadığım yemekleri yedim. Yeni insanlarla tanışıtım.
Sonra başladım intahar eden şairleri ve yazarları okumaya. Onların kitaplarını okudum, günlüklerini, biyografilerini, arkadaşlarına, sevgililerine, eşlerine yazadıkları mektupları. Sanırım ölmeyi düşünüyordum. Ya da yaşamaktan vazgeçmeye çalışıyordum. Bir yandan geziyordum şehirleri ve aklımın içini.
Kaybolmak istiyordum. Yok olmak.
Aradan aylar geçti bir gün açıp okudum yazdıklarımı ve o defter sayesinde anladım aslında kendimden kaçıyor olduğumu. Malesef gittiği yere kendini de götürüyordu insan. Kendimi sürgüne gönderip, seçmiş olduğum yanlızlığımı yaşarken arkamda bırakmak istediklerimi kafamın içinde bulmak çok sarsıcı olmuştu. Bir karar vermem gerekiyordu yaşamak ya da ölmek arasında.
Yaşamak zor olanıydı. Başta yaşıyor taklidi yapmamak gerekiyordu. Geçen zamanın değerini kavrayıp boşa harcamamak, sürekli sızlanmamak, her durumda sızlanacak bir neden yaratmamak gerekiyordu. Yaptıklarının sorumluluğunu almak, üstelik daha da beteri arkasında durmak gerekiyordu. Kendin olmak ve kendini olduğun gibi kabul edip sevmek gerekiyordu. Kafamda herşey netleştikten ve uzunca bir süre bu şekilde yaşadıktan sonra dönüp kaçtığım sorunlarımın üstesinden geldim.
Artık kaçmıyorum, kendime yalanlar söylemiyorum. Sahte mutluluklar ve mutsuzluklar yaratmıyorum. Yaşıyorum ve yazıyorum sadece.
Mutlu yıllar Crebro…
Kategoriler: Çizim
Etiketler: pamuk şekeri
çok guzzel bir yazı..kesinlikle katılıyorum..
ben 14 şubat günü yazmaya başladım bloguma (Şu an kapatmak zorunda kaldım)..Sürekli seyahat edip değişik yerlere gitmedim ben belki senin kadar…Gene de Türkiye içinde yer değiştirip duruyordum..Yalnız yaşayıp, arkadaşlıklarım pekişmeden pek az evvel tekrar yollara koyuluyorum..Kendimi de her gittiğim yere götürdüğüm fikrini ben daha ilk yazmaya başladığım aylarda idrak etmiş, yazmıştım..insanın yalnız başına alması gereken bir yol olduğunu kendime keşfetmek için yollara koyulduğum zaman düşünmüştüm..evet biraz egoisttim..başkalarının nazarında kendi yansılmalarıma bakarak kendimi tanıyorum..ve kanıksıyorum garipliğimi..sonrasında bilinmiş kendimi alarak tekrar gitme vaktimin geldiğini anlıyorum..
her geçen yıl keşfettiğimiz ve öğrendiklerimizin bize kattıkları kadar güzelleşiyoruz…. Hayat ; yanımıza davet etiğimiz her kim olursa olsun, tek başımıza devam ettiğimiz bir yolculuk değil mi?
sevgi ile…
meltemcim…
tasarımlarımı beğenmene sevindim:)
bence yazmaya devam etmelisin…çünkü oldukça iyisin!
segiler…
fazla ve tekrar tekrar, kapanık fikirleriyle düşünmenın faydası yok… yaşam yaşanmalı…
sevgiler:-)
Mutlu Yıllar..İyi ki yazmışsın zaten :)) Fethiye’den sevgiler ..
Kendinden kaçmakla ilgili ne güzel şeyler söylemişin. En öğretici tecrübeler ne yazıkki canımızı en çok acıtan, zamanımızı en çok alanlar oluyor. Öğrendiklerimizden vazgeçemeyiz. Bizden götürdüklerine rağmen…
Kendine katabilmişsin tüm o zamanı..Bu en güzeli…Eminim güzel yavruna anlatacak çok hikayen vardır. Böyle düşün. Düşünüyorsun büyük ihtimalle de….Ona kendi olmakla ilgili harika tavsiyelerin olacak:)
yazınızda kendimden buldugum cko şey var..kaçmamak ve yazmak lazım..sevgiler..
Nice senelere:) Bebişinle birlikte nice günlükler yazarsın umarım diyecektim ki kızınla birlikte diye bir cümle kurdum farkında olmadan:) Kız geliyor size galiba:) Bebişin cinsiyeti belli oldu mu? Ya da orada cinsiyetini söylüyorlar mı?
bu site iyki var:)sevgiler..
Mutlu yillar. Seviyorum senin yazdiklarini/cizdiklerini. Sevgiler…
Her yaşanandan güçlü çıkabilmek önemli sende bu yetenek var ; )
2007 sizlere mutluluk ve sağlık getirsin.
Meltemcim,
Crebro’nun yıldönümünü kutluyorum. En çok ta başarılı bir site sürdürdüğün için seni kutluyor ve başarılarının devamını diliyorum canım.
Sevgilerimle.
Annen
Daha nice yillara boyle guzel yazilarinla ve guzel resimlerinle suslersin umarim Crebro’yu. Sevgiler.
tevfik, aslında insanın kendinden kaçması için illede uzaklara gitmesi gerekmiyor.
founta, teşekkür ederim.
niewiasta67, evet olumlu olmak lazım :)
Asortik Krep, teşekkürler ve Fetiye’ye sevgiler…
Circirbocegi, aslıda kendimden birşey kaybetmiş olduğumu düşünmüyorum.
morkoyun , teşekkürler canım iyi ki sen de varsın.
cerkes kızı, ihyiyacın olduğunu düşünüyorsan kaç ve yaz.
Anne ve Bebis, evet söylüyorlar ve bugün belli oldu. Ama tahmini ıskalamışsınız erkek :)
Yesilerik , senden böyle bir yorum almak beni mutlu etti.
Murat, tanıyorsun tabi kardeşini :)
Teşekkürler anne.
Pınar, teşekkür ederim.
Arsivinde bu kadar zaman gecirdigim, ve cizimlere bayildigim bloglardan biri oldu bu. Cizim zaten belli basli derken, bir de kil tekniklerine takildim. Ne kadar hostular hepsi. Cok begendim cok. Ve ayrica bir de bebek haberi var tabii, simdiden kutlarim.
Sevgiler
Sanem
sanemcetamin.blogspot.com
Sanem, yazdıklarınız beni çok mutlu etti çok teşekkürler.