27 Ağustos 2008
Ver hadi takayım dedi.
Verdim taktı.
Aaa pembe camlarla hayat toz pembe dedi.
Güldüm.
Senin ihtiyacın yok ama dedi.
Var dedim. Bazen herkesin var.
**********
İlginç bir tatil oldu.
Arel pek beğendi doğayla içiçe geçirilen bu tatili.
Gezmek istediğimiz yerlere gittik. Arkadaşlarımızla piknik yaptık. Aylardır film seyredecek vaktimiz olmamıştı. Kütüphaneden bir kaç sanat filmi alıp seyrettik.
Tatilden önce kütüphaneden aşağıdaki kitapları aldım ve tatilde zevkle onları okudum.
The red queen - Margaret Drabble : İki yüzyıl önce yaşamış bir Kore kraliçesinin hayatından esinlenerek yazılmış çok güzel bir kitap.
İznik- Walter B. Denny : Osmanlı seramik sanatı üzerine yazılmış harika bir kitap. Bu kitabı hamile kalmadan önce seramik çalışırken okumuştum biraz. Sonra hamile kalıp seramikten uzaklaşmak zorunda kalınca üzülüp uzun zaman yanına yanaşmamıştım. Osmanlı ve Türk tarihiyle ilgili okuduğum onca kitaptan sonra bu kitapta yazılanların benim için yeni olduğunu söyleyemem ama fotoğraflar insanı büyülüyor. Uzun saatler fotoğraflara bakıp hayaller kurdum ve çizimler yaptım.
Saha- Greg & Lucy Malouf : İki şef aşçının Lübnan’dan Suriye’ye doğru yaptıkları lezzet yolculuğunun sonunda ortaya çıkmış bir kitap. Ortadoğu ve akdeniz mutfağından çok güzel tarifler ve muhteşem fotoğraflar var.
Sonra,
Güzel sofralar hazırladık, yedik, güldük ve uzanıp mavi gökyüzünü seyrettik.
Ama,
Her akşam eve dönüp düzenli olarak çalıştık.
Bu beni ya da onu rahatsız etmedi.
Sadece biraz şaşırdım.
İşlerimizden bir gece bile olsun kopamadık.
İkimizinde kanına girmiş işlerimiz. Ara veremedik çalışmaya.
12 Ağustos 2008
Yaklaşık üç ay önce Amerika’da bir ajansla çalışmaya başladım.
Benim gözümü diktiğim ajanslardan biri olmadığı için bana çıkaracağı işlerden de pek umutlu değildim. Ama işler beklediğimden daha büyük ve beklemediğim sıklıkta gelmeye başlayınca Crebro için çizemez oldum.
Hafta sonu oturduğumuz sitede korsan pikniği vardı. Bu piknikleri üç yaş ve üzerindeki çocuklar için yaptıklarından Arel’i götürmeyi düşünmemiştim. Arkadaşlarım piknik çok eğlenceli oluyor mutlaka gidelim deyince gitmeye karar verdik.
Gerçekten de çok eğlenceliydi. Bütün çocuklar ve bazı büyükler korsan gibi giyinmişlerdi. Büyük parkın çeşitli yerlerine defineler gömmüşler çocuklara haritalar ve ip uçları verip defineleri bulmalarını istiyorlar.
Üzerlerinde korsan kıyafetleri olan büyük çocuklar bir oraya bir buraya koşuşturuyorlardı.Tabi küçükler de peşlerinden. Defineleri buldukça çığlıklar yükseliyor ellerini havaya kaldırıp korsanlar gibi ARRRR diyorlardı.
Bu ARRRlara Arel’de eşlik ediyordu. Çok komikti.
Piknik için herkes kendi birşeyler hazırlayıp getirmişti. Yaklaşık yirmi ailenin olduğu bir piknik olduğu için upuzun bir masa kurulmuştu. Ben o akşam hayatımda yediğim en güzel meyve salatasını yemiş oldum.
Sonra eve dönünce Arel’e küçük bir korsan hikayesi uydurdum. Gözlerimi kısa aça sesimi yükselte alçalta arada bir onu kucağıma alıp gemi gibi dalgalarda yükselip alçala hikayemi anlattım.
Sonra yukarıdaki çizimi yaptım Crebro için.
****
Yarından itibaren tatil yapmaya karar verdik. Deniz büyüklüğündeki Michigan gölünün plajlarına gideceğiz. Bir kaç nehir, orman gezeceğiz, doğayı içimize çekip üstümüze ve giysilerimize tatil kokusu sinmeden dönmeyeceğiz.
31 Temmuz 2008
Yakında sigarayı bırakalı üç yıl olacak.
Bırakınca ilk zamanlar vücudun mutluluk hormonlarını tekrar kendi başına salgılamayı öğrenmesi biraz zaman alıyor.
Ben bu süreçte neler mutluluk hormonu salgılatır diye araştırmaya başladım. Her bulduğumu özenle denedim :)
Her yerde ilk karşıma çıkanlar;
çikolata, hindi eti, güneş, aydınlık oksijeni yüksek ortamlar, ağlamak (rahatlatıp sakinleştirmek için salgılıyor) oldu.
Sonra kütüphane araştırmasına girişip ilgili kitapları okumaya başladım ve yavaşça kendimi konunun akışına bıraktım.
Bu geçen üç yılın beni getirdiği yer yeni bir hayat oldu.
Ben kütüphanelerde oturmuş çikolatamı yiyip kitaplarımı okurken kitaplar bana mutluluk hormonları kapısının anahtarının haftada en az üç gün spor yapmak olduğunu gösterdi.
Hangi sporu yapsam iyi olur diye araştırdım en sevmediğim çıktı. Koşmak! Koşmaya başladım.
Çünkü koşmak kalp ve damar sağlığına iyi geliyor, kasları geliştiriyor, kemikleri geliştiriyor, haftada en az üç gün yarım saat koşulduğunda mutluluk seviyenizi yüksek tutmanızı sağlıyor. (imkan yoksa her spor, yürümek bile yeterli)
Ama sporun önemli bir yanı da toksinlerin vücuttan hızla atılmasına yardım etmek.
Toksinleri vücuttan atmak düşmanı denize dökmek kadar önem taşıyabilir. Bütün canlıların vücudu kendini temizler ve onarır. Vücut saati kendini güneşe ve aya göre ayarlar. Sonra doğaya uygun kendine ait bir saat oluşturur. Bu saatle ne zaman yiyeceğine, ne zaman uyuyacağına, ne zaman doğum yapacağına karar verir.
Her vücudun kendine ait yılları, ayları, günleri ve saatleri vardır.
Yediklerimiz bizi oluşturur.
Artık hepimiz biliyoruz ne yiyip ne yemememiz gerektiğini.
Yine de siz en kötü üçlüyü üç beyaz sanıyorsanız yanılıyorsunuz.
Hayatımızın içindeki bize çok yakın bu üçlü nikotin, kafein ve alkol.
Bazı dinler ve öğretiler bu maddeleri yasaklıyorlar. Mesela özellikle mormonlar bu üçlüyü kesinlikle kullanmıyorlar. İnsanların düşüncelerini ve duygularını etkileyip yanlışlıklar yapmalarına neden olduğuna inanıyorlar. Meditasyon, temizlenme ve arınmanın birinci koşulu olarak önce bu maddeleri bıraktırıyorlar. İnsanda düşünce ve enerji akışını bozduğuna inanıyorlar.
Zaten tıbbi araştırmaların sonuçları da pek parlak değil.
Bu üçlü çok suçlu.
Mutluluğun sırrına gelince,
Temiz dengeli düzenli beslenip yeterli uyumak ve spor yapmak.
Bunları sağladığınızda vücudunuz güçleniyor, enerjiniz yükseliyor, mutluluk hormonları salgılamaya başlıyorsunuz. Olumlu düşünerek herşeyin yoluna girmesini sağlıyorsunuz.
Vücudunuzun yaşlanma hızı yavaşlıyor, iyi görünmek için çok fazla birşey yapmanıza gerek kalmıyor.
Sürekli yorgunluk çekiyorsanız, olumsuz düşünmeyi durduramıyorsanız. Sürekli bir yerleriniz ağrıyıp duruyorsa, başka insanlara ve kendinize hayatı zehir ediyorsanız ve bütün bunlardan bıktıysanız. Yazdıklarımı deneyin.
Nikotinden kafeinden ve alkolden vazgeçemiyorsanız azaltın. Vücudunuz ve beyniniz biraz soluklansın.
28 Temmuz 2008
Biz babasıyla Arel doğmadan önce bir karar vermiştik. Biz nereye gidersek Arel’i de yanımızda götüreceğiz.
Öyle de yaptık.
Dışarıda ya da evlerde verilen yemek davetleri, geziler, partiler, sergiler, kütüphaneler, müzeler, kafeler, kitapçılar vb… her yere birlikte gittik.
Bu durum yaklaşık bir yıl böyle devam etti. Ne biz hayattan geri kaldık ne onu hayatımızdan dışlamış olduk.
Ama bebeğimiz özellikle bir yaş civarlarında günlük alışkanlıklarına sıkı sıkıya bağlanmaya başladı. İlle aynı saatlerde yatmaya, yatağında uyumaya, kesintisiz uyumaya alıştı ve hep bunları bekler oldu.
Eh durum böyle olunca da bizim geceleri evden çıkmamız hayal oldu.
Geçen haftalarda bunu aynı sitede oturduğumuz bir arkadaşıma anlattım.
Biz bebek telsizini komşu evlere bırakıp çıkıyoruz, oğlumuz ağlarsa gelip ilgileniyorlar dedi.
Katie ve ben bunu duyunca gözlerimiz parladı. (Katie benim komşum ve yakın arkadaşım.)
Katie’nin oğlu yedi aylık. İlk onlar bıraktı bebeklerinin telsizini, sonuç harikaydı. Telsiz gayet güzel çalıştı. Tim mışıl mışıl uyudu.
Sonra biz Arel’in telsizini bıraktık bir gece. Çok uzaklaşmadık, iki saat gezdik döndük. Arel de hiç ağlamamış. Zaten yattımı sabaha kadar uyanmıyor.
Biraz denedikten sonra iyice alıştık duruma.
Bir süredir haftada birkaç gece sevgilimle geceleri çıkıp başbaşa zaman geçiriyoruz.
Biz artık evde oturmayı kabullenmişken, serin yaz geceleri aniden çok romantik olmaya başladı.
21 Temmuz 2008
Yine pazarın ertesi geldi.
Yıllarca bu pazarın ertesi nedeniyle pazar sabah kahvaltıları dışında pazar günlerini sevimsiz buldum.
Kahveler kavaltıların altına değil üstüne içilirdi.
Şimdi herşey binlerce yıl öncesinde.
Ne pazar ertesi korkuları kaldı ne de Türk kahveli sohbetler.
——
Pazarın ertesi gelinceye kadar geçen günlerde kapasitemin üzerinde sosyal oldum.
Geceyarılarına kadar konuşmaktan dilim şişti.
Hemen her gün bir yemek daveti vardı yedik içtik güldük eğlendik.
Ben çalışamadığım her dakika için suçluk duydum.
Ama arkadaşlarımla zaman geçirmek güzeldi.
Pişmanlığımı telafi etmek için uykusuz geceler geçirip yeni denemeler yaptım.
Şehirde sanat günleri vardı gezdik dolaştık.
Havalar sonunda gerçekten ısınmaya başladı. Sonunda otuz derecelere ulaştık hatta geçtik. Çok mutluyum, hayatımın en uzun baharını yaşamış oldum. Klimayı daha yeni çalıştırmaya başladık. Ama geceler hala serin.
Ve ben tabiki şikayetçi değilim :)
