Uzay Mekiği
Son haftalarda Arel’de bir uzay mekiği, roket sevgisi anlatamam. Onun bu tutkusu babasının birkaç hafta önce onu NASA’ya götürmesiyle başladı. Birlikte uzay mekiği, rüzgar tüneli ve içerideki havalalanına park eden uçakları gezmişler.
Sonra babası onu ofisine götürmüş iş arkadaşları da Arel’e çikolata, şeker ve cips ikram edip biraz oynamışlar. Şimdi oğlumun dünya üzerinde en sevdiği yer NASA, büyüyünce astronot olmak istiyor ve sürekli bunlardan bahsediyor. Benden ona roket çizmeyi öğretmemi istedi, şimdi her fırsatta roket çiziyor. İnternetten mekiklerin uzaya fırlatılışlarını seyrediyor , sonra legolardan uzay mekiği yapıyor baba oğul, her hafta sonu NASA’ya gidiyorlar. Onların ortak merakları bana kendime ayıracak fazladan zaman tanıdığı için onları tüm kalbimle destekliyorum.
Bunun dışında güneşli tatil günleri için yeni bir aktivite bulduk. Trenle San Francisco’ya gitmek. Aslında arabayla gitmek daha iyi olsa da Arel iki katlı trenle yolculuğa bayılıyor, gözünü kırpmadan dışarıyı seyrediyor.
Sahil kenarında yürüyüş yapıp, birkaç gurme mağzadan yiyecek alıyoruz. Sevdiğim çorba ve salata yapan bir yer var orada oturuyoruz. Sohbet edip sakin bir günü oğlumuzla paylaşmanın tadını çıkarıyoruz. Üçbuçuk yaş sonrasında Arel’de değişim çok büyük. Bakımı çok kolaylaştı artık, beni tek yoran şey bazı günler sabahtan akşama kadar benimle her konuda çekişmesi. O zaman beni o kadar zorluyor ki ona sabrımı kaybetmesem de , bir yetişkin beni biraz rahatsız edecek birşey yapsa kendimi zorlukla kontrol ediyorum. Neyse ki çevremde beni zor durumda bırakacak bir insan yok.
Kategoriler: Bebeğimiz
